ಕಾಡುವ - ೩

ಮೊದಲನೇ ಭಾಗ - ಕಾಡುವ - ೧
ಎರಡನೇ ಭಾಗ - ಕಾಡುವ - ೨

(ಮುಂದುವರಿದ ಭಾಗ)

ಲಾರಿ ಚಾಲಕ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಿರುಗಿದಾಗ.. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಬೆವರಿನ ಜಲಪಾತ ಶುರುವಾಯಿತು.. ಕಾರಣ ಚಾಲಕನ ಒಂದು ಬದಿಯ ಮುಖವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.. ಬರಿ ವಸಡು, ಹಲ್ಲು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು.. ಕಣ್ಣುಗಳ ಗುಡ್ಡೆ ಮಾತ್ರ ಇದ್ದವು..

"ಅಯ್ಯೋ, ಯಪ್ಪಾ, ನಾ  ಸತ್ತೇ.. " ಇಬ್ಬರೂ ಕೂಗಲು ಶುರುಮಾಡಿದರು.. ಲಾರಿ ಓಲಾಡತೊಡಗಿತು..

ಇವರ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ದೊಪ್ಪೆಂದು ಕೈ ಬಿದ್ದಿತು.. ಮೊದಲೇ ಹೆದರಿ ಸತ್ತಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು, ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರು..

ದೊಡ್ಡದಾದ ಆಕೃತಿ ಹಲ್ಲು ಬಿಡುತ್ತಾ

"ಅಣ್ಣಾ ಅಣ್ಣಾ"

ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಹೃದಯವೇ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದಂತಾಗಿತ್ತು.. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಲಾರಿ ಓಲಾಡತೊಡಗಿತ್ತು.. ಲಾರಿಯ ಚಾಲಕನ ವಿಕಾರ ರೂಪ, ನಗು, ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಕೆಲ ಘಂಟೆಗಳಿಂದ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿರುವ "ಅಣ್ಣಾ ಅಣ್ಣಾ" ಧ್ವನಿಯಿಂದಾಗಿ ಹಣೆಯಲ್ಲಿನ ಬೆವರಿನ ಆಣೆಕಟ್ಟು ಒಡೆದು ಬಹಳ ಹೊತ್ತೇ ಆಗಿತ್ತು.

ಲಾರಿ ನಿಯಂತ್ರಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತ್ತು. ಹೊರಗೆ ಧುಮುಕಲು ಆ ಭಯದಲ್ಲಿಯೂ ಇಬ್ಬರೂ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದರು. ಹೊರಗೆ ಗವ್-ಗತ್ತಲೆ.. ಕಪ್ಪು ಅಂದರೆ ಕರೆಂಟ್ ಹೊಡೆದ ಕಾಗೆ ಕಪ್ಪು. ಅಕ್ಷರಶಃ ಏನೂ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಟಪ್ ಟಪ್ ಮಳೆ ಹನಿಗಳು ಲಾರಿಯ ಬಾನೆಟ್ ಮೇಲೆ ರುದ್ರ ತಾಂಡವ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.

ಇನ್ನೇನೂ ಇಬ್ಬರೂ ನಿಯಂತ್ರಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಲಾರಿಯಿಂದ ಧುಮುಕಬೇಕು..  ಯಾರೋ ತಮ್ಮ ಕುತ್ತಿಗೆಯನ್ನು ಹಿಚುಕಿದ ಅನುಭವ, ಉಸಿರಾಡಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ.. ಕಣ್ಣಾಲಿಗಳು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು.

"ಅಯ್ಯೋ ಅಯ್ಯೋ" ಕೂಗಬೇಕಿದ್ದ ಪದಗಳು ಗಂಟಲಿನಿಂದ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಏಳುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ, ಪಂಚರ್ ಆದ ಚಕ್ರದ ತರಹ, ಕೆಸರಲ್ಲಿ ಹೂತು ಹೋಗುವ ಚಕ್ರದ ಹಾಗೆ ಪುಸ್ ಅಂತ ಒಳಗೆ ಹೋಗಲು ಶುರುಮಾಡಿತು. ಹೇಗೋ ಮನದಲ್ಲಿ ದೇವರ ನಾಮ ಸ್ಮರಣೆ ಮಾಡಿ, ಮೊದಲೇ ಅಲುಗಾಡಿ ಅಲುಗಾಡಿ ಸಡಿಲವಾಗಿ ನಡುಗುತಿದ್ದ ಲಾರಿಯ ಗೇರ್ ಲಿವರನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ಹಿಡಿದು ಎಳೆದ ಒಬ್ಬ, ಇನ್ನೊಬ್ಬ  ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಲೇ ಆ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಏನೂ ಸಿಗುತ್ತೆ ಎಂದು ತಡಕಾಡಿದ, ಲಾರಿಯ ಕನ್ನಡಿ ಸಿಕ್ಕಿತು, ಅದನ್ನೇ ಬಲವಾಗಿ ಕೀಳಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ.

ಅವರ ಕುತ್ತಿಗೆಯ ಮೇಲಿನ ಹಿಡಿತ ಬಲವಾಗುತ್ತಲೇ ಹೋಯಿತು.. ಕಣ್ಣಿನ ಗುಡ್ಡೆಗಳಿಗೆ ಮುಂದೆ ಏನೂ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಉಸಿರು ತನ್ನ ಉಪಸ್ಥಿತಿ ಮುಗಿಯುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವ ಸುಳಿವನ್ನು ಕೊಡಹತ್ತಿತು.

ಹಠಾತನ್ನೇ ಲಾರಿ ಚಾಲಕ ಗಹ ಗಹಸಿ ನಗುತ್ತಾ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕಿದ.. "ಎಲ್ರುಲಾ ತಪ್ಪಿಸ್ಕೊತೀರಾ.. ಸಿಕ್ಕಿದ್ರಿ ಇವತ್ತು.. ಹಬ್ಬ ನಮಗೆ"

ಲಾರಿ ಜರ್ ಅಂತ ನಿಲ್ಲಲು ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ,   ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲೆ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ನೀರು, ಎಲೆಗಳು ಕೊಳೆತು ಜಾರುತ್ತಿದ್ದ ರಸ್ತೆ, ಸವಕಲಾಗಿದ್ದ ಲಾರಿಯ ಟೈಯರ್ ಗಳು, ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕಿದರು ಲಾರಿಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಹರಸಾಹಸ ಪಡುತ್ತಿದ್ದವು, ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಇವರಿಬ್ಬರ ಕೊಸರಾಟಕ್ಕೆ, ಅವುಗಳ ಹಿಡಿತಕ್ಕೆ ಲಾರಿ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ರಸ್ತೆಯಂಚಿಗೆ ಜಾರುತ್ತಿತ್ತು.

ಒಂದು ಕಡೆ, ಕತ್ತರಿಸಿ ಕತ್ತರಿಸಿ ಸವೆದ ಗರಗಸದ ಹಲ್ಲಿನಂತೆ ಇರುವ ಓರೇ ಕೋರೆಯಾಗಿ ಇರುವ ಚೂಪು ಚೂಪು ಬಂಡೆಗಳು, ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ತಳವೇ ಕಾಣದಂತಹ ದಟ್ಟ ಕಾಡಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದ ಕಣಿವೆ ಪ್ರದೇಶ, ಮಳೆಯಿಂದಾಗಿ ಜುಳು ಜುಳು ಹರಿಯುತಿದ್ದ ಝರಿಗಳು, ಇದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಹಾಗೆ ಸಾತ್ ನೀಡುತ್ತಿರುವ ಕಾರ್ಗತ್ತಲೆ, ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳು, ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ಕತ್ತಲೆ ಇಡೀ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಭಯಾನಕ ಪ್ರದೇಶವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದವು.

ಜೋರಾಗಿ ಎಳೆದೇಬಿಟ್ಟ.. ಲಾರಿಯ ಲಿವರ್ ಕೈಗೆ ಬಂತು, ಆ ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿಯೇ, ತನ್ನ ಕುತ್ತಿಗೆ ಹಿಸುಕುತಿದ್ದ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದ ಆಕೃತಿಗೆ ಬೀಸಿದ.  ಅದು ತನ್ನ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಬಡಿಯಿತು, ಕೂಗಲು ಧ್ವನಿಯಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ನೋವು, ಮತ್ತಷ್ಟು ಅಲುಗಾಡ ತೊಡಗಿದ. ಲಾರಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಜಾರಿ ರಸ್ತೆಯಂಚಿಗೆ ಬಂತು.

ಅತ್ತ ಕಡೆ ಲಾರಿಯ ಕನ್ನಡಿ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕವನು ಬಲವಾಗಿ ಬೀಸಿದ.. ಒಂದು ವೃತ್ತಾಕಾರವಾಗಿ ತಿರುಗಿದ ಅವನ ಕೈ ಸೀದಾ ಮುಂದಿದ್ದ  ಲಾರಿಯ ಗಾಜಿಗೆ ಬಡಿದು ಠಳ್ ಎಂದು ಸದ್ದು ಮಾಡತ್ತಾ, ಗಾಜಿನ ಚೂರು ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ಸಿಡಿಯಿತು. ಇವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಆ ಗಾಜಿನ ತುಣುಕುಗಳು ಬಡಿದು ಇನ್ನಷ್ಟು ನೋವಾಯಿತು.

ಕೂಗೋಕೆ ಹೋದರೆ, ಅವರ ಸೌಂಡ್ ಕಾರ್ಡ್ ಮ್ಯೂಟ್ ಆಗಿತ್ತು... ಬರಿ ಬಾಯಿ ಮಾತ್ರ ಜೋರಾಗಿ ತೆಗೆಯುತ್ತಿತ್ತು ಅಷ್ಟೇ, ಧ್ವನಿ ಮಾತ್ರ ಇಲ್ಲ.

ಚಳಿ, ತಮಗೆ ಬಿದ್ದ ಹೊಡೆತ, ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಗಾಜಿನ ಚೂರುಗಳು ಮೊದಲೇ ಬೆವರಿನಿಂದ, ಮತ್ತು ಮಳೆಯಿಂದ ನೆಂದು ಮುದ್ದೆಯಾಗಿದ್ದ ದೇಹಕ್ಕೆ ಆ ಗಾಯಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ನೋವನ್ನು ತುಂಬಿದವು.

ಲಾರಿಯ ಮುಂದಿನ ಎರಡು ಚಕ್ರ ಧಸಕ್ ಅಂತ ಒಂದು ಹಳ್ಳದಲ್ಲಿ ಇಳಿದ ಅನುಭವ.. ಮಾತಾಡಲು ಆಗದೆ ಇದ್ದರೂ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಅರಿವಾಯಿತು, ನಿಯಂತ್ರಣ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತಿದ್ದ ಲಾರಿ, ಮೆಲ್ಲಕ್ಕೆ ಕಂದಕದತ್ತ ಜಾರುತ್ತಿದ್ದೆ ಎಂದು.

ಇವರಿಬ್ಬರ ಕುತ್ತಿಗೆಯ ಮೇಲಿನ ಹಿಡಿತ ಬಲವಾಗುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು.. ಇದ್ದಬದ್ದ ಧೈರ್ಯ, ಶಕ್ತಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಬಲವಾಗಿ ಒಬ್ಬ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ಕಾಲಿನಿಂದ ಒದ್ದಾ.. ಕಾಲಿಗೆ ಏನೂ ಬಲವಾದ ವಸ್ತು ಸಿಕ್ಕ ಅನುಭವ, ಹಾಗೆ ಅದು ತುಸು ದೂರ ಹೋಯಿತು ಎನ್ನುವುದು ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು.

ಲಾರಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಕೆಳಕ್ಕೆ ಜಾರಿತು..

ಇನ್ನೊಬ್ಬ, ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಕನ್ನಡಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಬೀಸಿದ, ಅದು ಟಪ್ ಅಂತ ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಾ, ಯಾವುದೋ ಆಕೃತಿಗೆ ಬಡಿದ ಶಬ್ದವಾಯಿತು.

ಇಬ್ಬರಿಗೂ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಕುತ್ತಿಗೆಯ ಮೇಲಿನ ಹಿಡಿತ ಕಡಿಮೆ ಆಗುತ್ತಿರುವ ಅನುಭವ.. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಸಂಶಯವೂ ಶುರುವಾಯಿತು, ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದದ್ದು ನಾನು, ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ.. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಲಾರಿ ಚಾಲಕ ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಅಂದರೆ ನಾಲ್ಕೇ ಮಂದಿ.

ಆದರೆ ನಾನು ಒಬ್ಬನ್ನು ಒದ್ದೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬ ದೂರ ಜಾರಿದ, ಆದರೂ ನಮ್ಮ ಕುತ್ತಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಕೈಗಳ ಹಿಡಿತ ಇದ್ದೆ ಇದೆ.. ಮೈ ಜುಮ್ ಎಂದಿತು, ಅಂದರೆ ಅಂದರೆ.. ಅಯ್ಯೋ ದೇವರೇ..

ಲಾರಿ ಸುಯ್ ಅಂತ ಕಣಿವೆಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನುವ ಸುಳಿವು ಕೊಟ್ಟಿತು.. ಯಾವುದೋ ಮರಕ್ಕೆ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದು, ಲಾರಿಯ ಮುಂದಿನ ಎರಡು ದೀಪಗಳು ಠಳ್ ಎಂದು ಒಡೆದು, ಮೊದಲೇ ಕತ್ತಲಾಗಿದ್ದ ಪ್ರದೇಶ.. ಚಂದಿರನಿಲ್ಲದ ಬಾನಿನಂತಾಯಿತು.

ರೆಂಬೆ ಕೊಬೆಗಳು ಕಣಿವೆಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಲಾರಿಯೊಳಗೆಲ್ಲಾ  ನುಗ್ಗಿ ಬಂದು, ಇವರಿಬ್ಬರ ಮೈಕೈಗೆ ತರಚಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಚರ್ಮ ಕಿತ್ತು ಬರುವಂತೆ ಮಾಡಿತು.

"ಅಮ್ಮಾ ಅಮ್ಮಾ ನೋವು ನೋವು.. ಅಯ್ಯೋ ಅಯ್ಯೋ.. ಕಾಪಾಡಿ ಕಾಪಾಡಿ.. ಯಾರಿದ್ದೀರಾ. ದೇವರೇ ಕಾಪಾಡಪ್ಪ.. " ಸುಮಾರು ಹೊತ್ತು ಸದ್ದೇ ಇಲ್ಲದ ಅವರ ಧ್ವನಿ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಗೆ ಜೀವ ಬಂದಿತ್ತು.. ಜೀವ ಭಯದಿಂದ, ಚಳಿಯಿಂದ ನಡುಗುತಿದ್ದರೂ. ಅವರು ನಂಬಿದ ಇಷ್ಟದೈವದ ಮೇಲಿನ ಅಚಲ ನಂಬಿಕೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಉತ್ಸಾಹ ತುಂಬಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಲಾರಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೆಳಮುಖವಾಗಿ ಆ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ರೆಂಬೆಕೊಂಬೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ.. ಬೆನ್ನಟ್ಟಿ ಬರುವ ಹಸಿದ ಹೆಬ್ಬುಲಿಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಓಡುವ ಜಿಂಕೆಯಂತೆ ಜಾಗ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನುಗ್ಗುವಂತೆ.. ಆ ರೆಂಬೆ ಕೊಂಬೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಜಾರುತ್ತಲೇ ಹೋಯಿತು.

ಇಬ್ಬರೂ ಜೀವವನ್ನು ಬಿಗಿಮಾಡಿಕೊಂಡು, ದೇವರ ಅಭಯವಿದ್ದರೇ  ಬದುಕುತ್ತೇವೆ ಇಲ್ಲದೆ ಹೋದರೆ ಅವನಿಚ್ಛೆ ಹೇಗೋ ಹಾಗೆ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿ, ಆ ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿಯೂ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಬೆಳಕು ಕಾಣಬಹುದೇ ಎಂದು ಆಶಿಸುತ್ತಾ ಮೊಗವನ್ನು, ಶರೀರವನ್ನು ರೆಂಬೆಕೊಂಬೆಗಳ ಆಕ್ರಮಣದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಬಗ್ಗಿ ಕೂತರು.

"ಅಣ್ಣಾ ಅಣ್ಣಾ ಅಣ್ಣಾ ಅಣ್ಣಾ" ಧ್ವನಿ....

ಬೆನ್ನಿನ ಹುರಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ನಡುಕ.. ಚಳಿ, ಮಳೆ, ಹೆದರಿಕೆ, ತರಚಿದ ಗಾಯಗಳು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ನೋವು.. ಇದೆಲ್ಲದರ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಆ ಧ್ವನಿ..

ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೆ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಬಲವಾಗಿ ಎರಡು ಕೈಗಳಿಂದ ಹೊಡೆತ  ಬಿತ್ತು.. ಆ ಚಳಿಗೆ ಆ ಬಲವಾದ ಏಟು ಬಾರಿ ನೋವನ್ನೇ ಮಾಡಿತು.. "ಅಮ್ಮಾ ಸತ್ತೇ ಅಮ್ಮಾ ಸತ್ತೇ" ಇಬ್ಬರೂ ಕೂಗಿದರು ಜೋರಾಗಿ.. ಅವರ ಮುಲುಕಾಟಕ್ಕೆ, ಕಿರುಚಾಟಕ್ಕೆ ಲಾರಿ ಇಳಿಯುವ ವೇಗ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು..

ಮತ್ತೆ ಎರಡು ಹೊಡೆತ.. ಇಬ್ಬರೂ ಮೂರ್ಛೆ ತಪ್ಪಿ ಬಿದ್ದರು.. ಅವರ ಅಲುಗಾಟಕ್ಕೆ ಲಾರಿಯ ವೇಗ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು.. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಲಾರಿಯ ಮುಂದಿನ ಗಾಜು ಒಡೆದು ಹೋಗಿದ್ದರಿಂದ, ಇಬ್ಬರ ಶರೀರ ಲಾರಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಿತ್ತು.

ಲಾರಿ ಜಾಗ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಹೋಯಿತು, ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಇವರಿಬ್ಬರ ದೇಹಗಳು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಲು ಆರಂಭಿಸಿತು.

ಮಣ್ಣಿನ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತಲೇ ಇವರಿಬ್ಬರ ದೇಹಗಳು ಲಟ ಪಟ ಸಡ್ಡು ಮಾಡಿದವು.. ಯಾವ ಯಾವ ಮೂಳೆಗಳು ಮುರಿದವೋ ಅಥವಾ ಅವರ ದೇಹ ಮೇಲಿನಿಂದ ಬೀಳುವಾಗ ಯಾವ ಯಾವ ಮರದ ಕೊಂಬೆಗಳು ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಿದ್ದವೋ ಅರಿವಿಲ್ಲ..

*******

ಮೈ ಚುರ್ ಎನ್ನಲು ಆರಂಭಿಸಿತು.. ತಡೆಯಲಾಗದಷ್ಟೂ ಉರಿ... ಅಯ್ಯೋ ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಣ್ಣುಗಳು ತೆರೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತು.. ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ.. ಕಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ ಏನೋ ದಪ್ಪನೆಯ ವಸ್ತು ಕೂತ ಅನುಭವ.. ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ಕಣ್ಣಿನ ಮೇಲಿನ ವಸ್ತುವನ್ನು ತಳ್ಳಿದರು.. ಕಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ ಎಲೆಗಳು, ಮರಳು, ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ಕಲ್ಲುಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ದಸರಾ ಗೊಂಬೆಗಳಂತೆ ಕೂತಿದ್ದವು.. ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದವ ಶಕ್ತಿ ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡು ಎದ್ದೇಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ. ಆಗಲಿಲ್ಲ. ದೇಹದ ಶಕ್ತಿ ಉಡುಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು.

ಹಾಗೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ  ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದ ಕಥೆ ಶುರುಮಾಡಿದವ.. ಅನತಿ ದೂರದಲ್ಲಿಯೇ ಕಥೆ ಹೇಳಿ ಎಂದು ಕಾಡಿದವನು ಅಂಗಾತ ಬಿದ್ದಿದ್ದ.. ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ತೆವಳುತ್ತಾ ಅವನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಮೂಗಿಗೆ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನೋಡಿದ .. ಬದುಕಿತ್ತು ಆ ಪ್ರಾಣಿ..ಉಫ್ ಎಂದಿತು ಅವನ ಮನಸ್ಸು.

ಹಾಗೆ ತೆವಳುತ್ತಲೇ, ಅಲ್ಲೇ ಮಳೆಯಿಂದ ಹೊಂಡವಾಗಿದ್ದ ನೀರನ್ನು ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ತನ್ನ ಒಂದು ಕೈಯಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡು, ಆತನ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಚಿಮುಕಿಸಿದ.. "ಆ ಆ ಆ.." ಸದ್ದಾಯಿತು ಆತನ ದೇಹದಿಂದ..  ಕಣ್ಣು ಅರ್ಧ ಮಾತ್ರ ತೆಗೆಯಲು ಆಯಿತು. ಕಾರಣ ಆವ ಬೀಳುವಾಗ ಚಿಕ್ಕ ಕೊಂಬೆಯೊಂದು ಅವನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಡಿದಿತ್ತು.. ಎಚ್ಚರವಾದ ಮೇಲೆ ಅಸಾಧ್ಯ ನೋವು..ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಮೈಕೈ ಮೇಲಿನ ಗಾಯಗಳು ಬೊಬ್ಬೆ ಹೊಡೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿತ್ತು.

ತುಸು ಅರ್ಧ ಎದ್ದು ಸುತ್ತಲೂ ಇಬ್ಬರೂ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದರು.. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ನದಿ.. ಕಲ್ಲು ಬಂಡೆಗಳು, ಅದರ ದಡದಲ್ಲಿ ಬಿದಿರಿನ ಮೆಳೆಗಳು.. ದೂರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿನದಿಂದ ಕಾಣದೆ ಇದ್ದ ನೀಲಿ ಆಗಸ.. ಜಲಪ್ರಳಯದಿಂದ ಮೈಕೈ ತೊಳೆದುಕೊಂಡು ಶುಭ್ರವಾದ ವಸುಂಧರೆ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನೋಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು.. ನೆಂದಿದ್ದ ತಲೆ, ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಸಿಕ್ಕ ಕಡೆ ಬಿದ್ದ ಹೊಡೆತ.. ರೆಂಬೆಕೊಂಬೆಗಳು ಮಾಡಿದ್ದ ಗಾಯಗಳು ಇವುಗಳಿಂದ ತಲೆ ಅಸಾಧ್ಯ ನೋಯುತ್ತಿತ್ತು. ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಯಾರೋ ನಗಾರಿ ಬಾರಿಸಿದ ಅನುಭವ.. ತಲೆಯ ಸುತ್ತಲೂ ಟಪ್ ಟಪ್ ಎಂದು ಹೊಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ನರಗಳು.. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಮೈ ಮೇಲಿದ್ದ ಗಾಯಗಳು.. ಅವರನ್ನು ಅರೆ ಜೀವದ ದೇಹದ ಮಾಲೀಕರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿತ್ತು.

ಸ್ವಲ್ಪ ಶಕ್ತಿ ಮೈಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡು ಅನತಿ ದೂರದಲ್ಲಿಯೇ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ನದಿಯ ಬಳಿಗೆ ತೆವಳಿಕೊಂಡೇ ಹೋದರು ಇಬ್ಬರು. ಬಾಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹನಿ ನೀರು ಇರಲಿಲ್ಲ.. ಇಬ್ಬರೂ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ತರಹ ತೆವಳಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ,  ಪ್ರಾಣಿಗಳು ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯುವ ತರಹ.. ನದಿಗೆ ತಮ್ಮ ಬಾಯಿಯನ್ನು ಒಡ್ಡಿ ಹಿತವಾಗುವಷ್ಟು ನೀರನ್ನು ಕುಡಿದರು..

ಕೃಪೆ - ಗೂಗಲೇಶ್ವರ 

ಸ್ವಲ್ಪ ಜೀವ ಬಂದಂತೆ ಅನ್ನಿಸಿತು.. ಹಾಗೆಯೇ ಮತ್ತೆ ನದಿ ದಂಡೆಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡರು..

*****

"ಅಣ್ಣಾ ಅಣ್ಣಾ.. ಯಾರೋ ಇಬ್ಬರು ಅಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾರೆ ನೋಡಣ್ಣೋ..

ಬೆಳಗಿನ ಬಹಿರ್ದೆಸೆ ಭಾದೆ ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಂದ ಹಳ್ಳಿಗರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಅಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಇಬ್ಬರ ದೇಹವನ್ನು ನೋಡಿ ಕೂಗಿಕೊಂಡ.

ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ಜನ ಬಂದು ನೋಡಿದರು.. ಒಮ್ಮೆಲೇ ಅವರಿಗೆ ಅನುಮಾನ.. ಸತ್ತು ಬಿದ್ದಿದ್ದಾರೋ ಏನೋ.... ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಒಬ್ಬ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಅವರಿಬ್ಬರ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಕಿವಿಯಿಟ್ಟು ಕೇಳಿದ..

"ಲಬ್ ಡಬ್ ಲಬ್ ಡಬ್"

ಖಚಿತವಾಯಿತು.. ಬದುಕಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು..

*****

"ಕೌಸಲ್ಯಾ ಸುಪ್ರಜಾ ರಾಮ ಪೂರ್ವಾಸಂಧ್ಯಾ ಪ್ರವರ್ತತೆ, ಉತ್ತಿಷ್ಠ ನರ ಶಾರ್ದೂಲ ಕರ್ತವ್ಯಂ ದೈವಮಾಹ್ನಿಕಂ"

ಘಂಟೆಯ ನಾದ, ಕೋಳಿಯ ಕೂಗು, ನಾಯಿಗಳ ಬೊಗಳಿವಿಕೆ.. ಬೆರಣಿ, ಸೌದೆಯ ಹೊಗೆಯ ಘಾಟು..

ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕರ್ ಎಂದು ಸದ್ದು ಮಾಡದೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡವು.. ದೇಹ ಭಾರವಾಗಿದ್ದರೂ ತುಸು ಉತ್ಸಾಹ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿ ತುಂಬಿದ್ದ ಅನುಭವ..

ಕಾಲೆಳೆದುಕೊಂಡು ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಾವು ಮಲಗಿದ್ದ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದಾಗ ಕಂಡ ದೃಶ್ಯ ಮನಕ್ಕೆ ತುಸು ಧೈರ್ಯ ಹಾಗೂ ಸಮಾಧಾನ ತಂದಿತು. 

ಮನೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿನ ಸಗಣಿ ನೆಲದ ವಾಸನೆಯಿಂದ ನಾವು ಯಾವುದೋ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಅರಿವಾಯಿತು. ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ರಂಗೋಲಿಗಳು ನಗುತ್ತಿದ್ದವು. 

ಮತ್ತೆ ಮನೆಯೊಳಗೇ ಹೋಗಿ ಕಥೆ ಹೇಳಿ ಎಂದು ಕಾಡುತ್ತಿದವನನ್ನು ನಿಧಾನಾವಾಗಿ ಅಲುಗಾಡಿಸಿ ಎಬ್ಬಿಸಿದ.. ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಆಶ್ಚರ್ಯ..ಇಬ್ಬರ ಮೈಕೈಗೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಬ್ಯಾಂಡೇಜ್..ಹಾಗೂ ತಲೆಗೆ ಯಾವುದೋ ಬಟ್ಟೆ ಸುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಣಿಸಿತು. 

ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಬಾ ಹೊರಗೆ ಹೋಗೋಣ ಅಂದು ಕರೆದರು ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಇಬ್ಬರೂ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಎಳೆದು ಹಾಕುತ್ತ ಮನೆಯ ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ಬಂದರು.   

ಕೋಳಿಗಳು ಕುಕ್ ಕುಕ್ ಎಂದು ತನ್ನ ಆಹಾರವನ್ನು ಹುಡುಕುತಿತ್ತು.. 

ಮಿಯಾವ್ ಮಿಯಾವ್ ಬೆಕ್ಕು ತನ್ನ ಬೆಳಗಿನ ಆಹಾರ ಬೇಕು ಎಂದು ತನ್ನ ಮನೆಯ ಯಜಮಾನಿಗೆ ಸಂಜ್ಞೆ ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು. 

ಮರಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿದ್ದ ಮನೆಯ ನಾಯಿ "ಬೌ ಬೌ" ಬೊಗಳುತ್ತಾ "ಯಾರೋ ಅದು ನನ್ನ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಾಲಿಡುತ್ತಿರುವುದು" ಎಂದು ಇತರ ನಾಯಿಗಳಿಗೆ ಸವಾಲು ಹಾಕುತ್ತಿತ್ತು.
ನಗರದಲ್ಲಿ ಕಾಣದೆ ಇರುವ ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿಗಳು ಚೀವ್ ಚೀವ್ ಎಂದು ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಭತ್ತ, ಗೋಧಿ, ರಾಗಿ ಇತರ ಕಾಳುಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದವು.

ಆಹ್ಲಾದಕರ ವಾತಾವರಣ.. ಮನಸ್ಸು ಹತ್ತಿಯ ಹಾಗೆ ಹಗುರವಾಗಿದ್ದ ಅನುಭವ..

ಇಬ್ಬರೂ ತನ್ಮಯತೆಯಿಂದ ಹಾಗೆ ಮನೆಯ ಜಗಲಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತರು.  ಬೆಳಗಿನ ತಣ್ಣನೆ ಗಾಳಿ ಮನಕ್ಕೆ ಮುದ ನೀಡಿತು.

ಅವರಿಬ್ಬರ ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೆ ಯಾರೋ ಕೈಯಿಟ್ಟ ಅನುಭವ..

"ಅಣ್ಣಾ ಅಣ್ಣಾ ಅಣ್ಣಾ ಅಣ್ಣಾ"

ಧಸಕ್ ಎಂದಿತು ಇಬ್ಬರ ಹೃದಯ.. ಹಠಾತ್ ತಿರುಗಿದರು..

ತಲೆಗೆ ರುಮಾಲು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು, ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಗುದ್ದಲಿ ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿದ್ದ ಒಬ್ಬಾತ ತನ್ನ ಹಳದಿ ಹಲ್ಲನ್ನು ಬೀರುತ್ತಾ ಕೇಳಿದ

"ಅಣ್ಣಾ ಅಣ್ಣಾ"

ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಯಿತು.. ಇದು ಆ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲ ಎಂದು.. ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟರು..

ಆ ಹಳ್ಳಿಯವ "ನಿಮ್ಮ ಕಥೆ ಏನಣ್ಣ.. ಯಾಕೆ ನದಿ ತೀರದ ಹತ್ತಿರ ಬಿದ್ದಿದ್ರಿ.. ಏನು ನಿಮ್ಮ ಸಮಾಚಾರ.. ಈ ಊರಿಗೆ ಹೊಸಬರ ಹೇಗೆ... .. ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದ್ರಿ.. ಹೇಗೆ ಬಂದ್ರಿ.. ನೀವು ಯಾವ ಊರಿನವರು.. ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ರಿ.. " ಉಸಿರು ಹಿಡಿದಂತೆ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಮಳೆಯನ್ನೇ ಸುರಿಸಿದ.

ಮೊದಲೇ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ, ಬೆವರಿನಲ್ಲಿ, ಭಯದಲ್ಲಿ ನೆಂದು ನೀರಾಗಿದ್ದ ಇವರಿಬ್ಬರೂ.. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಉಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾ.. "ಅದು ದೊಡ್ಡ ಕಥೆ."

ಹೌದಾ.. ಅಣ್ಣಾ ಹೊಲಕ್ಕೆ ಹೋಗಿಬರುತ್ತೇನೆ, ನೀವಿಬ್ಬರೂ ಮುಖ ತೊಳೆದು ಕಾಫಿ ತಿಂಡಿ ಮಾಡಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ, ನಾ ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ.. " ಎಂದು ಹಾಗೆ ಮನೆ ಎದುರಿನ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಮಾಯವಾದ.. ಅವನು ಹೋಗುವ ಹಾದಿಯನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಅವರಿಬ್ಬರು.. ಉಫ್ ಎಂದು ನಿಡಿದಾದ ಉಸಿರು ಬಿಟ್ಟು.. ಹಾಗೆ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದರು. ಸುಮಾರು ಹೊತ್ತು ಹಾಗೆ ಮಲಗಿದ್ದರು.

ಅಲ್ಲಿಗೆ ಒಂದು ಅಜ್ಜ ಬಂದು "ಎನ್ರಪ್ಪ.. ಏನಪ್ಪಾ ನಿಮ್ಮ ಕಥೆ" ಎಂದು ಕೇಳಿತು.. ಆಗಲೇ ಮತ್ತೆ ಇಹಲೋಕಕ್ಕೆ ಬಂದದ್ದು.

ಕಥೆ ಹೇಳಿ ಎಂದು ಪೀಡಿಸುತ್ತಿದ್ದವ  "ಅಜ್ಜಾ . ನಾವು ಎಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ, ನಮ್ಮನ್ನು ಯಾರು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆತಂದವರು" ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ.. ಅಜ್ಜ ತನ್ನ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಸಿಂಗಾರಿ ಬೀಡಿಯನ್ನು ತೆಗೆದು.. ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಕೊಟ್ಟು ತಾನು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಉಫ್ ಎಂದು ಹೊಗೆ ಬಿಟ್ಟು.. ಉಫ್ ಉಫ್ ಎಂದು ಕೆಮ್ಮುತ್ತ ಒಮ್ಮೆ ಕಫ ಸರಿಮಾಡಿಕೊಂಡು

ಇವಾಗ ತಾನೇ ಒಬ್ಬ ಹೋದನಲ್ಲ ಅವನು ನನ್ನ ಮಗ.. ಅವ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನದಿ ಕಡೆಗೆ ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ಹೋದಾಗ ನೀವಿಬ್ಬರು ಅಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು.. ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿನ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಡಾಕ್ಟ್ರು ಹತ್ರ ಮದ್ದು ಕೊಡಿಸಿ ಈ ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದ.. ನೀವು ಇವತ್ತು ಎಚ್ಚರವಾಗಿದೀರಿ... "

"ಆಹ್.. ಇವತ್ತು ಎಚ್ಚರವಾಗಿದ್ದೀರಿ ಅಂದ್ರೆ ಏನು ಅಜ್ಜಾ.. ಎಷ್ಟು ದಿನ ಆಯಿತು"

ಅಜ್ಜ ಬೀದಿಯಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಧಮ್ ಎಳೆದು.. ಕೆಮ್ಮುತ್ತಲೇ "ನೀವು ನಮಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಹದಿನೈದು ದಿನವಾಯಿತು.. ಇಂದು ಹುಣ್ಣಿಮೆ ದಿನ ಅದಕ್ಕೆ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ರಂಗೋಲಿ, ಮನೆ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಮಾವಿನ ತೋರಣ ಎಲ್ಲಾ ಹಾಕಿರೋದು"

ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಮೂರ್ಛೆ ಹೋದ ಅನುಭವ.. "ಅಜ್ಜಾ ಹದಿನೈದು ದಿನವಾಯಿತೇ.. .ಯಪ್ಪಾ.. "

ಅಜ್ಜ " ಸರಿ ಸರಿ.. ಮೊದಲು ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನಿ.. ಮಗ ಬರ್ತಾನೆ.. ಆಮ್ಯಾಕೆ ನಿಮ್ಮ ಕಥೆ ಹೇಳುವಿರಂತೆ.. "

ಅಜ್ಜಾ ಕೆಮ್ಮುತ್ತಾ.. ಕೋಲೂರಿಕೊಂಡು ಮನೆಯೊಳಗೇ ಹೋಯಿತು..

ಇಬ್ಬರೂ ಮುಖ ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡರು.. ಇಬ್ಬರ ಹಣೆಯಲ್ಲಿ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದ ಸುಕ್ಕುಗಳಿಗಿಂತ ಹೆದರಿಕೆ, ಗಾಬರಿ ಇವುಗಳಿಂದ ಮೂಡಿದ ಗೆರೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದವು.

ತಿಂಡಿ ತಿಂದು.. ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ.. ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿನ ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗನ ಬಳಿ ಒಂದಷ್ಟು ಬಿಳಿ ಹಾಳೆಗಳನ್ನು  ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ಬಂದು.. ಬರೆಯಲು ಶುರುಮಾಡಿದ ತಮ್ಮ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಬ್ಲಾಗ್ ಮತ್ತು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಗೆ ಕಳಿಸಲು.

ಸೂರ್ಯ ನೆತ್ತಿಗೆ ಬಂದು ಆಟವಾಟ ತೊಡಗಿ.. ಪಡುವಣಕ್ಕೆ ಜಾರಲು ಶುರುಮಾಡಿದ್ದ.. .

ಹೊಲದ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ.. ಊಟಕ್ಕೆ ಬಂದವ.. ಸೀದಾ ಇವರಿಬ್ಬರ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು.. ಅಣ್ಣಾ ಅಣ್ಣಾ.. ನಿಮ್ಮ ಕಥೆ ಒಸಿ ಹೇಳಿ.. ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿ ಊರೆಲ್ಲಾ ಏನೇನೂ ಮಾತಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು... ನನಗೆ ಕುತೂಹಲ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ.."

"ಯಜಮಾನರೇ.. ನಿಮ್ಮಿಂದ ತುಂಬಾ ಸಹಾಯವಾಯಿತು.. ನಮ್ಮ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ... ಆದರೆ ನಾವಿಬ್ಬರು ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಜಾಗವನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಬೇಕು.. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತೀರಾ"

"ಅಯ್ಯೋ ಅದಕ್ಕೆ ಏನಣ್ಣ.. ಬನ್ನಿ ಊಟ ಮಾಡಿ ಹೋಗೋಣ.. ಬಂದ ಮೇಲೆ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿ.. ಊರಿನವರನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತೇನೆ .. ಆಯ್ತಾ.. "

ಪುಷ್ಕಳವಾದ ಊಟವಾಯಿತು.. ದೇಹ ಹಗುರವಾಯಿತು..

ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಾವು ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹಳ್ಳಿಗರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಹೋದರು..

"ಅಣ್ಣಾ ಅಣ್ಣಾ" (ಇಬ್ಬರೂ ಹೆದರುವ ಅಗತ್ಯ ಇರಲಿಲ್ಲ.. ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲ ಅದು) ಇಲ್ಲೇ ನೀವು ಬಿದ್ದಿದ್ದು..

ಇಬ್ಬರೂ ಅಲ್ಲಿನ ಜಾಗವನ್ನು ನೋಡಿ.. ಹಾಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ದೂರ ನದಿಯ ದಡದಲ್ಲಿ ಏನನ್ನೋ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ನೆಡೆದಾಡಿದರು.. ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿತ್ತು.. ಏನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಅಂಥಾ..

ಹಳ್ಳಿಯವನಿಗೆ.. ಕುತೂಹಲ.. "ಏನಣ್ಣ ಹುಡುಕುತಿದ್ದೀರಾ.. ಮೊದಲು ನಿಮ್ಮ ಕಥೆ ಹೇಳಬಾರದೇ.. "

ತಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಜೀವ ಉಳಿಸಿದವನಿಗೆ ಹಾಗೂ ಹಳ್ಳಿಯವರಿಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಹೇಳುತ್ತಾ.. ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಚಿಕ್ಕ ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕೂತು.. ತಮ್ಮ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ ರಾತ್ರಿಯ ಕರಾಳ ಅನುಭವವನ್ನು ಒಂದು ಕ್ಷಣವನ್ನು ಬಿಡದೆ ಹೇಳಿದರು.

ಹಳ್ಳಿಗರು ಮಂತ್ರ ಮುಗ್ಧರಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತಾ ಕುಳಿತರು..

ಇಬ್ಬರೂ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಕೇಳಿದರು... "ಯಜಮಾನರೇ.. ಎಲ್ಲಾ ಸರಿ.. ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದೆವು.. ನೀವು ನಮ್ಮನ್ನ ಕಾಪಾಡಿದಿರಿ.. ಆದರೆ ಒಂದು ಲಾರಿ ಕೂಡ ಇಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲೋ ಇರಬೇಕಲ್ಲ... "

"ಇಲ್ಲ ಅಣ್ಣ ಯಾವುದು ಲಾರಿ ಗೀರಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲ.. ಎಲ್ಲೂ ಪ್ರಪಾತಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿರುತ್ತೆ.. ಇಲ್ಲ ಅಂದರೆ ರೆಂಬೆ ಕೊಂಬೆಗಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಬಂಡೆಗಳಿಗೆ ಬಡಿದು ಪುಡಿಪುಡಿಯಾಗಿರುತ್ತೆ.. "

ಒಂದು ರೀತಿಯ ಮಿಶ್ರ ಅನುಭವ ಹೊತ್ತು..

ಆ ರಾತ್ರಿ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಕಳೆದು.. ಮರುದಿನ ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಊರಿಗೆ ಹೊರಟರು..

ಹಳ್ಳಿಗರಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳಿ.. ಅಜ್ಜನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿ.. ಬೆಳಗಿನ ಉಪಹಾರ ಮುಗಿಸಿ ತಾವು ತಮ್ಮ ಊರಿಗೆ ಹೋಗುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿದರು.. ಹಳ್ಳಿಯವ ಹೇಳಿದ "ಸರಿಯಾದ ನಿರ್ಧಾರ.. ಯಾಕೆಂದರೆ ಈ ಊರಿಗೇ ಬಸ್ಸು ಬರುವುದೇ ಅಪರೂಪ.. ತಿಂಗಳಿಗೆ ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿ ಬರುತ್ತದೆ.. ಇಂದು ಬಂದರೆ ಬರಬೇಕು.. ನೀವು ಇಲ್ಲೇ ಹತ್ತಿರ ಇರುವ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ.. ಬಸ್ಸು ಬಂದರೆ ಸರಿ.. ಇಲ್ಲದೆ ಹೋದರೆ ಯಾವುದು ಸಿಗುತ್ತೋ ಅದರಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿ.."..

ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಒಮ್ಮೆಲೇ ನಗು ಭಯ ಎರಡೂ ಆಯಿತು.

ಆ ಊರಿನ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಆಗಲೇ ಹತ್ತು ಘಂಟೆಯಾಗಿತ್ತು.. ದಿನಕರ ಆಗಲೇ ಬಿಸಿಲಿನ ಝಳದಿಂದ ಭುವಿಯನ್ನು ಕಾಯಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿದ್ದ..

ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣ.. ಒಂದು ಪುರಾತನ ಕಾಲದ ಚಿತ್ರದ ಸೆಟ್ ತರಹ ಇತ್ತು.. ಬಣ್ಣ ಮಾಸಿದ ಗೋಡೆಗಳು.. ಗೋಡೆಗೆ ಹಚ್ಚಿದ ಚಿತ್ರದ ಪೋಸ್ಟರ್ ಅನ್ನು ಆ ಊರಿನ ಮಕ್ಕಳು ಸುಮಾರು ಹರಿದು ಹಾಕಿದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು..ಉಳಿದ ಕಾಗದಗಳನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಕತ್ತೆಗಳು ಪೈಪೋಟಿ ನೆಡೆಸಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.. ಬೋಂಡಾ ಬಜ್ಜಿ ಕರಿದು ಕರಿದು ಆ ಹೊಗೆಗೆ ಮಸುಕಾದ ಬಜ್ಜಿ ಅಂಗಡಿ.. ಅಗಾಧವಾದ ಮರ.. ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಕೋಳಿಗಳ ಅಂಗಡಿ.. ಕುರಿ ಮೇಕೆಗಳು ಕಟ್ಟಿದ್ದ ಜಾಗ, ಪುಟ್ಟ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ನೇತಾಕಿದ್ದ ಬೋಟಿ, ಬಿಸ್ಕತ್ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಗಳು, ಪಾನ್ ಪರಾಗ್ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಸರಗಳು, ಗಾಜಿನ ಬಾಟಲಿಯಲ್ಲಿ ನಾಜೂಕಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿದ್ದ ಮೈಸೂರು ಪಾಕು, ಕೊಬ್ರಿಮಿಠಾಯಿ, ಕೋಡುಬಳೆ, ಚಕ್ಕಲಿ, ಬಿಸ್ಕತ್, ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ ಒಂದು ಮರಕ್ಕೆ ಮೊಳೆ ಹೊಡೆದು, ಹಗ್ಗ ಸಿಕ್ಕಿಸಿ ಅದರ ಬಾಲಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕಡ್ಡಿ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಸಿಕ್ಕಿಸಿದ್ದರು.. ಬೀಡಿ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲಿಕ್ಕೆ!!!!

ಮನಸ್ಸು ಹಗುರಾಗಿತ್ತು.. ಒಂದು ಭಯಾನಕ ಜಗತ್ತಿನಿಂದ ಹೊರ ಬಂದ ಸಂತೋಷ.. ಎಲ್ಲವೂ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮುದಗೊಳಿಸಿತ್ತು..

"ಪೇಮ್ ಪೇಮ್." ಸದ್ದಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಇಬ್ಬರ ಮನಸ್ಸು ಮರಳಿತ್ತು.

ಬಸ್ ಹತ್ತಿದರು.. ಕಿಟಕಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು.. ಬರುವ ಗಾಳಿಗೆ ಮೊಗವೊಡ್ಡಿ ಕೂತರು.. ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಚೀಟಿ ಕೊಟ್ಟ..  ಬಸ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಘಟ್ಟದ ಏರು ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಚಲಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿತು.. . ಇಬ್ಬರೂ ಹಾಗೆ ತೂಕಡಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿದರು..

"ಕಿರ್ರ್ ಕಿರ್ರ್.. " ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಾ.. ಬಸ್ ನಿಂತಿತು.. ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟರು..

ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಜನವೆಲ್ಲ ಗುಜು ಗುಜು ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಏನಾಯಿತು ಎಂದು.. ಕುತ್ತಿಗೆಯನ್ನು ಕೋಳಿಯ ತರಹ ಆದಷ್ಟು ದೂರಕ್ಕೆ ಚಾಚಿದರು.. ಏನೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ..

ಎಲ್ಲರೂ ಬಸ್ಸಿಂದ ಇಳಿದರು.. ಏನೋ ಇದೆ ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಸೇತುವೆಯ ಹತ್ತಿರ ಓಡಿದರು.. ಆಗಲೇ ಅಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಜನರು ಜಮಾಯಿಸಿದ್ದರು..

ಇಬ್ಬರು.. ಸೇತುವೆಯ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದರು.. ಅಲ್ಲಿನ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಕಂಡ ಮನಸ್ಸು ತರಗುಟ್ಟಲು ಶುರುಮಾಡಿತು..ಆ ಕರಾಳ ರಾತ್ರಿಯ ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಅರೆ ಬರೇ ಕಂಡಿದ್ದು .. !

ತಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಆ ತಿರುವಿನಿಂದ ಹೊತ್ತು ತಂದಿದ್ದ ಲಾರಿ ಅಲ್ಲಿ ಅನಾಥವಾಗಿ ಪುಡಿ ಪುಡಿಯಾಗಿ ಬಿದ್ದಿತ್ತು..!

ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿಯೇ ಒಂದು ಗೋಣಿಚೀಲವನ್ನು ತನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ವ್ಯಕ್ತಿ ಇವರಿಬ್ಬರನ್ನು ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಹಲ್ಲು ಕಿರಿದು ದಾಟಿ ಹೋದ..

ಕೃಪೆ - ಗೂಗಲೇಶ್ವರ 

ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಆ ಸೇತುವೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಒಮ್ಮೆ ಪುಡಿಪುಡಿಯಾದ ಲಾರಿಯನ್ನು ನೋಡಿದರು ತಿರುಗಿ ಆ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದರು..

ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹಾಗೆ ಗೋಣಿಚೀಲವನ್ನು ತಲೆಯಿಂದ ತುಸು ತೆಗೆದು ಇವರಿಬ್ಬರ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿ ಹಲ್ಲು ಬಿಟ್ಟಿತು....

ಪರಿಚಿತವಾದ ಹಲ್ಲು.. ವಸಡು..

ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ತಮ್ಮನ್ನು ಕರೆದ ಅನುಭವ  "ಅಣ್ಣಾ ಅಣ್ಣಾ ಅಣ್ಣಾ ಅಣ್ಣಾ"

ಕಾಡುವ - ೨

ಮೊದಲ ಭಾಗ ಇಲ್ಲಿದೆ
ಕಾಡುವ - ೧

ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಬೆನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಛಳಕ್ ಎಂದು ಚಳಿ ಮೂಡಿತು.. ಯಾಕೋ ಇಬ್ಬರೂ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರು.. ಆ ಮೂರನೇ ವ್ಯಕ್ತಿ.. ಅಚಾನಕ್ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಬೆಳೆದೆ ಬಿಟ್ಟಾ.. ಜೋರಾಗಿ ಗಹಗಹಿಸಿ ನಕ್ಕ..

ಇಬ್ಬರು ಮೂರ್ಛೆ ಬಿದ್ದರು.. ಫಳ್ ಫಳ್ ಮಿಂಚು ಬಂದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು.. ತುಂತುರು ಮಳೆ ನೀರು ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿತು.. ತಿರುಗಿ ನೋಡದೆ.. ಓಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದರು.. ಅನತಿ ದೂರದಲ್ಲಿಯೇ.. ಯಾರೋ ಕರೆದ ಹಾಗೆ ಆಯಿತು..

"ಅಣ್ಣ ಅಣ್ಣಾ ಅಣ್ಣಾ ಅಣ್ಣಾ ...... !"

ಹಿಂದೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡದೆ ಓಡುತ್ತಾ ಇದ್ದ ಇಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಕಥೆ ಹೇಳಿ ಸರ್  ಎಂದು ಪೀಡಿಸುತ್ತಿದ್ದವ
"ಸರ್.. ಅಣ್ಣ ಅಂತ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಒಮ್ಮೆ ನೋಡೋಣವೇ.. "

"ಸರ್ ನೀವ್ ಸುಮ್ಮನಿರಿ ಸರ್.. ಮೊದಲೇ ನನಗೆ ಹೃದಯ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದಿದೆ.. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಡುವಾಗ ಬಿಪಿ ಮಾತ್ರೆ ತಗೋಳೋದೆ ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು ಕಮ್ಮಿಯಾದರೂ.. ನಾನೇ ಅಣ್ಣ ಅಣ್ಣಾ ಎಂದು ಕರೆಯಲು ಶುರುಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.. ತೆಪ್ಪಗೆ ಓಡುವುದ ನೋಡಿ"

ಏದುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಲೇ ಮಧ್ಯೆ ಮಧ್ಯೆ ಮಾತು ಅಡ್ಡ ಅಡ್ಡ ಸೀಳಾಗುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು.. . ಬಾಯಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಪಸೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಆರಿದ್ದರೂ.. ಇದ್ದ ಬದ್ದ ತುಸು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಈ ಮಾತನ್ನು ಆಡಿದ್ದರು.

ಪೇಮ್ ಫೇಮ್... ಎನ್ನುತ್ತಾ ಬಾರಿ ಹಾರ್ನ್ ಮಾಡುತ್ತಾ.. ಹಿಂದಿನಿಂದ ಒಂದು ಲಾರಿ ಬರುವ ಸದ್ದಾಯಿತು..  ಅರೆ ಇಸ್ಕಿ ಮೊದಲು ಕೈ ಮಾಡೋಣ ಅಂತ ಇಬ್ಬರೂ ಕೈ ಬೀಸುತ್ತಲೇ ಓಡುತ್ತಿದ್ದರು..

ಹಠಾತ್ ಲಾರಿ ನಿಂತಿತು..

"ಅಣ್ಣಾ ಅಣ್ಣಾ ಬನ್ನಿ ಅಣ್ಣಾ" ಆ ಧ್ವನಿ ಬಂದತ್ತ ತಿರುಗಿದರು.. . ಲಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕೂತು ಒಂದು ವ್ಯಕ್ತಿ ಕರೆಯುತ್ತಿದೆ..
ಆ ಧ್ವನಿ ಪರಿಚಿತ ಅನಿಸಿತು ಆ ಭಯದಲ್ಲಿಯೂ..

"ಹಾಗಾದರೆ.. ನಮ್ಮನ್ನು ಅಣ್ಣ ಅಣ್ಣ ಅಂತ ಕರೆದಿದ್ದು.. ಇವರೇನೇ.. ?????" ಎದೆ ಜೋರಾಗಿ ರಾಜ್-ಕೋಟಿ ಅವರ ಡ್ರಮ್ ಬೀಟ್ಸ್ ತರಹ ನಗಾರಿಯಾಗಿತ್ತು, ಆದರೂ ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡು ಆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದರು.

"ನಾ ಇಂದೇ ಕಾಡ್ನಾಗೆ ನೆಡೆದು ಬಂದಿದ್ದು.. ಲಾರಿ ಅಣ್ಣ ನನಗೆ ಡ್ರಾಪ್ ಕೊಡ್ತೀನಿ ಅಂದಾ.. ನಾ ಸುಮಾರು ೧೦೦ ಕಿಮಿ ಇಂದ ಬರ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ.. ನೀವು ಕತ್ಲಾಗೆ ಯಾರನ್ನ ನೋಡಿದ್ರೋ ಕಾಣೆ.. ಲಾರಿ ಅಣ್ಣ ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ದಾ.. ಈ ಘಟ್ಟದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಏನೇನೂ ಇರ್ತಾವಂತೆ.. ಏನೋ ನೋಡಿರಬೇಕು ನೀವೂ "

"ಇಲ್ಲಪ್ಪ ಆ ಹಿಂದಿನ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ವ್ಯಕ್ತಿ ನಿನ್ನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಮಾತಾಡುತ್ತಿತ್ತು.. ಅದಕ್ಕೆ ಕೇಳಿದೆ.. . ನನಗ್ಯಾಕೋ ತುಂಬಾ ಹೆದರಿಕೆ ಆಗ್ತಿದೆ.......  "

ಅವನ ಮಾತನ್ನು ತುಂಡರಿಸುತ್ತಾ ತುಸು ಕೋಪದಿಂದ
"ಸರ್.. ಮೊದಲೇ ನಾ ಗಾಬರಿ ಆಗಿ ಸಾಯ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ.. ನೀವು ಉಭಯ ಕುಶಲೋಪರಿ ಸಾಂಪ್ರತ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೀರಾ.. ಮೊದಲು ಲಾರಿ ಹತ್ತಿ ಸರ್.. ಹೆದರಿಕೆಯಿಂದ ನನ್ನ ಬಟ್ಟೆ ಎಲ್ಲಾ ಒದ್ದೆ ಮಯವಾಗಿದೆ.. "

ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದವ "ಸರಿ ಸರಿ.. ಎಲ್ಲೊ ಹೆದರಿಕೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಹುಟ್ಟಿದ ಪ್ರಾಣಿ..  ಸರಿ ಹತ್ತು ಹತ್ತು.. "

ಇಬ್ಬರೂ ದೇವರಿಗೆ ಒಂದು ಸಲಾಂ ಹೇಳಿ.. ಲಾರಿ ಹತ್ತಿಯೇ ಬಿಟ್ಟರು.

ಲಾರಿಯ ಬ್ಯಾಟರಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.. ಅವಾಗವಾಗ ಲಾರಿಯ ದೀಪ ಹತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು, ಆರುತ್ತಿತ್ತು, ಹಾರ್ನ್ ಯಾವಾಗ ಬೇಡವೋ ಅವಾಗ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು.. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹಾರ್ನ್ ಬಿಟ್ಟು ಮಿಕ್ಕೆಲ್ಲ ಲಾರಿ ಭಾಗಗಳು ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು..

ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ - ಗೂಗಲೇಶ್ವರ 

ಹೆದರಿ ಸತ್ತಿದ್ದ ಇಬ್ಬರಿಗೂ, ಚೂರು ಕಣ್ಣು ಹತ್ತಿತ್ತು... ಘಟ್ಟದ ತಿರುವುಗಳು ಜೋಲಿ ಹೊಡೆದಂತಾಗಿ ನಿದ್ದೆ ಎಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು.. ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಸುಮಾರು ೩-೪ ಘಂಟೆ ಇರಬಹುದು.. ಕತ್ತಲು ಇನ್ನೂ ದಟ್ಟವಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು.. ಮಳೆ, ಕತ್ತಲು, ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡು, ಆಗಸವೇ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ..

ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ - ಗೂಗಲೇಶ್ವರ 

"ನೇನ್ ರಾ ನಾಗವಲ್ಲಿ"

ಎದೆ ಧಸಕ್ ಎಂದಿತು.. ಹಠಾತ್ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಎಚ್ಚರ.. ಲಾರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಟಿವಿ ಯಲ್ಲಿ ಆಪ್ತಮಿತ್ರ ಚಿತ್ರದ ದೃಶ್ಯ....

ಎದೆ ಒಮ್ಮೆ ಝಲ್ ಎಂದಿತು..

"ಯಪ್ಪಾ.. ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಈ ಚಿತ್ರವೇ"

ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ.. ಕಿಸ್ ಅಂತ ತನ್ನ ಹಲ್ಲನ್ನು ತೋರಿಸಿತು.. ಕರ್ರಗೆ ಇದ್ದರೂ.. ತುಸು ಬೆಳ್ಳಗಿನ ಹಲ್ಲುಗಳು  ಆ ಕಾರ್ಗತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಲಕ ಲಕ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು..

ಲಾರಿ ಚಾಲಕ ಹತ್ತಿಸಿದ್ದ ಬೀಡಿಯ ದಟ್ಟ ಹೊಗೆ ಮೂಗಿಗೆ ಅಡರುತ್ತಿತ್ತು.. ಮಳೆ, ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ, ಕೆಸರು, ನೆಂದು ನೆಂದು ಕೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಮರಗಳ ತುಂಡು, ಕೊಳೆತ ಎಲೆಗಳು.. ಪಕ್ಕದವ ಅಗಿಯುತಿದ್ದ ಪಾನ್ ಪರಾಗ್.. ಇದಕ್ಕೆ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ತಿರುಗಿ ತಿರುಗಿ ಸುತ್ತುತ್ತಿದ್ದ ಘಟ್ಟದ ರಸ್ತೆಗಳು, ಎಲ್ಲವೂ ಸೇರಿ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ ಮಿಕ್ಸಿ ಆನ್ ಮಾಡಿದ್ದವು..

ಒಂದು ತುಸು ನಿದ್ದೆ ಆಗಿತ್ತು, ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ ಸಾಗರ ಮಂಥನವಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಅದನ್ನು ಹೇಗಾದರೂ ತಡೆಯಬೇಕು ಎಂದು.. ಮತ್ತೆ ಮಾತಿಗಿಳಿದ ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದವ "ಆ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾಕೆ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಎಂದು ಹೇಳಿದ.. ಆಶ್ಚರ್ಯ ಅಂದರೆ.. ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹೇಳಿದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೇ ನನಗೆ ಕಳೆದ ತಿಂಗಳು ಇದೆ ರೀತಿ ಅದೇ ಹಿಂದಿನ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ಅದೇ ಘಟನೆ ನೆಡೆದಿತ್ತು.. ಏನೋ ಎಂತೋ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ.. ಒಂದು ಕಡೆ ಹೆದರಿಕೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ, ಕುತೂಹಲ.... ಏನಪ್ಪಾ ಲಾರಿ ಅಣ್ಣ.... ನಿನಗೇನಾದರೂ ಗೊತ್ತೇ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ.. "

ಲಾರಿ ಚಾಲಕ ಸಾವಧಾನವಾಗಿ ಇವರಿಬ್ಬರ ಸಂಭಾಷಣೆ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ.. ಅವನ ತುಟಿ ಕಾರ್ಖಾನೆಯ ಚಿಮಣಿಯಂತೆ ಹೊಗೆಯನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು..

ನಿಧಾನವಾಗಿ ಇವರ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ "ನನಗೆ ಈ ರೀತಿಯ ಕಥೆಗಳು, ಘಟನೆಗಳು ದಿನ ನಿತ್ಯವೂ ಕಾಣುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ ಸಾರ್" ಎಂದು ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಹಲ್ಲು ಬಿಟ್ಟ.. ಫಳ್ ಮಿಂಚು..ಗುಡುಗು..  ಆ ದಟ್ಟಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಗತ್ತಲೆ ತುಂಬಿದ್ದರೂ, ಯಾವಾಗಲೊಮ್ಮೆ ಎದುರು ಬರುವ ವಾಹನದ ದೀಪಗಳಿಂದ ಲಾರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಮುಖ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು..

ಲಾರಿ ಚಾಲಕ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಿರುಗಿದಾಗ.. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಬೆವರಿನ ಜಲಪಾತ ಶುರುವಾಯಿತು.. ಕಾರಣ ಚಾಲಕನ ಒಂದು ಬದಿಯ ಮುಖವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.. ಬರಿ ವಸಡು, ಹಲ್ಲು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು.. ಕಣ್ಣುಗಳ ಗುಡ್ಡೆ ಮಾತ್ರ ಇದ್ದವು..

"ಅಯ್ಯೋ, ಯಪ್ಪಾ, ನಾ  ಸತ್ತೇ.. " ಇಬ್ಬರೂ ಕೂಗಲು ಶುರುಮಾಡಿದರು.. ಲಾರಿ ಓಲಾಡತೊಡಗಿತು..

ಇವರ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ದೊಪ್ಪೆಂದು ಕೈ ಬಿದ್ದಿತು.. ಮೊದಲೇ ಹೆದರಿ ಸತ್ತಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು, ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರು..

ದೊಡ್ಡದಾದ ಆಕೃತಿ ಹಲ್ಲು ಬಿಡುತ್ತಾ

"ಅಣ್ಣಾ ಅಣ್ಣಾ"

ಆಶ್ವಯುಜ ಮಾಸ ಶುಕ್ಲ ಪಕ್ಷ ಪಾಡ್ಯ... ಅಣ್ಣ(ಅಪ್ಪ)ನ ಜನುಮದಿನ.. !

ಆಸೆ, ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳು ಹೇಗೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ, ಬೆಳೆಯುತ್ತವೆ ಇಂದಿಗೂ ಅರಿವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಶಾಲಾದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಗಣೇಶನ ಹಬ್ಬ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಆನಂದ ತಂದು ಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು, ನಾಲ್ಕೈದು ಕಿಮಿಗಳಷ್ಟು ನೆಡೆಯುತ್ತಾ ಹೋಗಿ ಗಣಪನನ್ನು ತರುವುದು, ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಅಕ್ಕ ಬಟ್ಟೆ ತರುತ್ತಾಳೆ ಎಂದು ವಠಾರದ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿಯೇ ಕಾಯುತ್ತಾ ನಿಲ್ಲುವುದು, ಅಪ್ಪ ಮಂಟಪ ಕಟ್ಟಲು ನಿಂತಾಗ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದು, ಮಾವಿನ ತೋರಣ, ಗರಿಕೆಯನ್ನು ಕೀಳುವುದು ಹೀಗೆ ನೂರೆಂಟು ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಆನಂದ ಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಹಬ್ಬದ ದಿನ ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆ ತೊಟ್ಟ ಸಡಗರ ಒಂದು ಕಡೆ, ರುಚಿಯಾಗಿ ಅಮ್ಮ ಮಾಡುವ ಅಡಿಗೆಯನ್ನು ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಾ ಬಾರಿಸೋದಕ್ಕೆ ಕಾಯುವುದು ಇದೆಲ್ಲ ಎಂದೂ ಮರೆಯಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬಡತನ, ಬವಣೆ,ಸ್ ಸಂಕಟ ಏನೇ ಇದ್ದರೂ ಅಪ್ಪ ಗಣಪನ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.  ದೇವರ ಪೂಜೆ, ಅಡಿಗೆ, ನೈವೇದ್ಯ ಎಲ್ಲವೂ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ನೆರೆವೇರುತ್ತಿತ್ತು. ಹಬ್ಬವಾದ ನಂತರ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ವನವಾಸ ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಇರುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಹಬ್ಬದ ಉತ್ಸಾಹ ನಮ್ಮನ್ನು ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟು ವಾರಗಳು ಎಳೆದು ಒಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದವು.

ಗಣೇಶನ ಹಬ್ಬ ಕಳೆದು ಒಂದು ತಿಂಗಳಲ್ಲೇ ಬರುತಿತ್ತು ದಸರಾ.  ಮೊದಲ ಅರ್ಧವಾರ್ಷಿಕ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮುಗಿದು ಶಾಲೆಗೆ ರಜೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸುವ ಮನೆಕೆಲಸ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದವರು ಅಧ್ಯಾಪಕರು, ಆದರೂ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯೆಲ್ಲ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಇರಲಿ ಬಿಡಲಿ, ಮನಸೋ ಇಚ್ಛೆ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡಿ ಸಂಜೆಯಾದ ಮೇಲೆ ಅಪ್ಪ ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಪುಸ್ತಕ ಹಿಡಿದು ಕೂಡುತ್ತಿದ್ದ ದಿನಗಳವು, ಹೇಗೂ, ಶಾಲೆ ಮತ್ತೆ ತೆರೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟ ಮನೆಕೆಲಸವನ್ನು ಪೂರ್ತಿ ಮಾಡಿ ಅಧ್ಯಾಪಕರಿಗೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದಾಗ ನಿಟ್ಟುಸಿರು.

ಇದರ ಮಧ್ಯೆ ದಸರಾ ಗೊಂಬೆಗಳ ಕೂರಿಸುವಿಕೆ. ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ಅಂದರೆ ಅಪ್ಪನ ಅಮ್ಮ.. ದಸರೆಯಲ್ಲಿ ಸರಸ್ವತಿ ಹಬ್ಬದ ದಿನದಿಂದ ಅಂದರೆ ದಸರಾದ ಏಳನೇ ದಿನದಿಂದ ಪಟ್ಟದ ಗೊಂಬೆಯನ್ನು ಕೂರಿಸಿ, ಅದರ ಜೊತೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಬೊಂಬೆಗಳನ್ನು ಇಡುತಿದ್ದುದು ಪದ್ಧತಿ.  ಅಮ್ಮ ಕೂಡ ಅದನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾವು ದಸರಾದ ಪಾಡ್ಯದ ದಿನದಿಂದಲೇ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ದಂಬಾಲು ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದೆವು, ಯಾವಾಗ ಗೊಂಬೆ ಕೂರಿಸೋದು ಅಂಥಾ.  ಅಮ್ಮನ ಉತ್ತರ ಒಂದು ವರ್ಷವೂ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಅಜ್ಜಿ ಏಳನೇ ದಿನದಿಂದ ಕೂರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ನಾವು ಹಾಗೆ ಮಾಡೋಣ ಅಂತ.

ಪ್ರತಿವರ್ಷವೂ ಇದೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಅದೇ ಉತ್ತರ.

ಸರಿ, ಬಕ ಪಕ್ಷಿಯ ಹಾಗೆ ಏಳನೇ ದಿನಕ್ಕೆ ಮೊದಲು, ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಕಾಡುವುದು, ಪಟ್ಟದ ಬೊಂಬೆಯ ಗಂಡು ಗೊಂಬೆಗೆ ಅಲಂಕಾರ ಮಾಡೋದಕ್ಕೆ. ಅಪ್ಪ ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ಯಾಂಟ್, ಉದ್ದನೆ ಅಂಗಿ, ತಲೆಗೆ ಪೇಟ, ಕತ್ತಿಗೆ ಸರ, ಕೈಗೆ ಬಂಗಾರದ ಕಪ್ಪಾ, ಹಣೆಗೆ ಗಂಧ ಇದಿಷ್ಟೂ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು, ನಾವೂ ಬೆರಗುಗಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆವು.  ಸರಿ ಸುಮಾರು ಕಪ್ಪಗೆ ಇರುತ್ತಿದ್ದ ಗೊಂಬೆ, ಹಲವಾರು ನಿಮಷಗಳಾದ ಮೇಲೆ ಮಹಾರಾಜನ ಕಳೆ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಚಮತ್ಕಾರ ಎನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು ನಮಗೆ.

ಹೆಣ್ಣಿನ ಗೊಂಬೆಯನ್ನು ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ಅಕ್ಕ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಸಿಂಗರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಸೀರೆ, ಕುಪ್ಪಸ, ತಲೆಗೆ ಬೈತಲೆ ಬೊಟ್ಟು, ಕೈಗೆ ಬಳೆ, ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಡಾಬು, ಕತ್ತಿಗೆ ಕರಿಮಣಿ ಸರ {ಕರಿ ಮಣಿ ಸರದ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಮಾತು, ಪ್ರತಿವರ್ಷವೂ ಅಮ್ಮ ಸರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು,  ಹಬ್ಬವಾದ ಮೇಲೆ ನಾನು ನನ್ನ ತಮ್ಮ ಆಟವಾಡುವಾಗ ಆ ಸರವನ್ನು ಮಠ ಸೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು :-) ಇನ್ನೂ ಗಂಡು ಗೊಂಬೆಯ ಬಟ್ಟೆ ಬದಲಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಆಟವಾಡುತ್ತಾ, ಬಟ್ಟೆ ಬದಲಿಸುವ ಬದಲು ಶ್ರವಣಬೆಳಗೊಳ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು... ಹಾಗಾಗಿ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷವೂ ಪಟ್ಟದ ಗೊಂಬೆಗೆ ಹೊಸ ವಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಹೊಸ ಆಭರಣ.. ನಾವಾದರೂ ಗೊಂಬೆಗಳಾಗಬಾರದಿತ್ತೇ....  :-) }

ಸರಿ ಸಿದ್ಧವಾದ ಪಟ್ಟದ ಗೊಂಬೆಗಳನ್ನು ಕಲಶ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪನೆ ಮಾಡುವಾಗ, ಅಪ್ಪ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರನ್ನು ಕರೆದು ಸರಸ್ವತಿ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಪುಸ್ತಕ ಇಟ್ಟು ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು.. ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಕೊಡಿ ಎಂದಾಗ.. ನಾನು ನನ್ನ ತಮ್ಮ ಚೀಲದಲ್ಲಿದ್ದ ಪುಸ್ತಗಳನ್ನು ಪೂರ್ತಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೆವು ಕಾರಣ.. ವಿಜಯದಶಮಿ ಮುಗಿಯುವ ತನಕ ಆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಮುಟ್ಟುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ.. ಓದುವ ತಲೆನೋವಿಲ್ಲ .. ಹೇಗೆ ನಮ್ಮ ಐಡಿಯಾ.. :-)

ಆಯುಧಪೂಜೆ ಬಂದಾಗ ಸಡಗರ ನೂರು ಪಟ್ಟು ಏರುತ್ತಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಹೀರೊ ಅಪ್ಪನ ಹೀರೊ ಸೈಕಲ್ ತೊಳೆದು, ಅಲಂಕರಿಸಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡುವ ಸಡಗರ.

ಮುಂದಿನ ಚಕ್ರ ನಿನ್ನದು, ಹಿಂದಿನ ಚಕ್ರ ನನ್ನದು.. (ಅರೆ ಗುರುಶಿಷ್ಯರು ಚಿತ್ರದ ಸಂಭಾಷಣೆ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂತೆ.. ಈ ಕಾಲು ನನ್ನದು ಆ ಕಾಲು ನಿನ್ನದು  ಅಂಥಾ.. ಒಂಥರಾ ಹಾಗೆ). ಸರಿ ಸೈಕಲನ್ನು ಭಾಗ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ, ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಒಂದು ಚೂರು ಕೊಳೆ ಇಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ಲಕ ಲಕ ಹೊಳೆವಂತೆ ತೊಳೆದು, ನಂತರ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಕಾಡಿಬೇಡಿ ಇಪ್ಪತ್ತು ಮೂವತ್ತು ಪೈಸೆಗಳಿಗೆ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಕಾಗದಗಳನ್ನು ತರುತ್ತಿದ್ದೆವು, ಅಣ್ಣ ಅಂದರೆ ನನ್ನ ಅಗ್ರಜ ಅದನ್ನು ವಿವಿಧ ವಿನ್ಯಾಸಗಳಲ್ಲಿ ಕತ್ತರಿಸಿ ಸುಂದರವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ..  ನಾವು ಅದನ್ನು ಕಪಿಗಳಂತೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಚಿತ್ರ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಸೈಕಲ್ ಚಕ್ರ, ಹ್ಯಾಂಡಲ್, ಪೆಡಲ್, ಸೀಟು, ಕ್ಯಾರಿಯರ್, ಮುಂದಿನ ರಿಮ್, ಹೀಗೆ ಜಾಗವೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಕಾಗದಗಳಿಂದ ಅಲಂಕಾರ ನೆಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು.. ಅಪ್ಪನಿಂದ ವಿಭೂತಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ನಾವು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿರಲಿ, ಇಲ್ಲದಿರಲಿ, ಆ ಕರಿ ಸೈಕಲ್ ಗೆ ಬಿಳಿ ಬಿಳಿ ಪಟ್ಟೆ ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೂ ಕಾಣುವಂತೆ ಬಳಿದುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. 

ಅಪ್ಪ, ಒಂದು ಚೂರು ಬೇಸರವಿಲ್ಲದೆ, ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ, ಸೈಕಲ್ ತಗೊಂಡು ಒಂದು  ರೌಂಡ್ ಹೋಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ನಮಗೆ ಅದೇ ಖುಷಿ.. ಅವರು ಸೈಕಲಿಂದ ಇಳಿದರೆ, ಕೈಗೆ ಮೈಗೆ ಎಲ್ಲಾ ವಿಭೂತಿ ಪಟ್ಟೆಗಳು ಹತ್ತಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಿದ್ದವು, ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಬಟ್ಟೆಗೂ ಕೂಡ ಹಹಹಹಹಹಹಃ

ಪಾಪ, ಸೈಕಲ್ ಹ್ಯಾಂಡಲ್ ಹಿಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಜಾಗದಲ್ಲೂ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಕಾಗದಗಳು ಮಿಂಚುತ್ತಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಹಾಗೆ ಅವರು ಒಂದೆರಡು ದಿನ ಅವರ ಆಫೀಸ್ ಗೂ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು.  ಗಾಳಿಗೆ, ಮಳೆಗೆ ಆ ಕಾಗದಗಳು ಬಣ್ಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ನಾವು ಹಚ್ಚಿದ್ದ ಗೋಂದು ಸಡಿಲವಾಗಿ ದಾರಿಯಲ್ಲೆಲ್ಲ ಹಾರಾಡಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವು, ಒಂದು ವಾರದನಂತರ ಅಪ್ಪನ ಸೈಕಲ್ ಮತ್ತೆ ಮೊದಲಿನ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಮರಳುತ್ತಿತು. ನಮಗೆ ಆಗ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು ಬಹುಶಃ ಸೈಕಲ್ ಕೂಡ ನಾವು ಮಾಡುವ ಸಿಂಗಾರಕ್ಕೆ ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತೇನೋ!

ಇರಲಿ, ಇಂದು, ಬೈಕ್ ಇದೆ,  ಕಾರು ಇದೆ.. ಲಕ್ಷ ಲಕ್ಷ ಬೆಲೆಬಾಳುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಅಂದಿನ ಏಳುನೂರು ಎಂಟುನೂರು ಸೈಕಲ್ಲಿನ ಅಲಂಕಾರ, ಅದರ ಜೊತೆಗಿನ ಒಡನಾಟ, ಪೂಜೆ ಆದ ಮೇಲೆ ಅಪ್ಪ ನಮ್ಮ ಕಡೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಅಭಿಮಾನ ತುಂಬಿದ ನೋಟ, ಬೇಸರವಿಲ್ಲದೆ, ನಾವು ಮಾಡಿದ ಅಲಂಕಾರವನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಆ ವಾಹನಕ್ಕೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಪರಿ ಎಲ್ಲವೂ ಮನಃಪಟಲದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಅಚ್ಚಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ.

ಆಶ್ವಯುಜ ಮಾಸ ಶುಕ್ಲ ಪಕ್ಷ ಪಾಡ್ಯದ ದಿನ ಅಂದರೆ, ಕರುನಾಡಿನ ಜನತೆಗೆ ದಸರಾ ಸಂಭ್ರಮ.. ನಮಗೆ ಅಪ್ಪನ ಜನುಮದಿನ. ಖಚಿತ ದಿನಾಂಕ ಗೊತ್ತಿರದೆ ಇದ್ದರೂ ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದದು ಪಾಡ್ಯದ ದಿನವೇ ಮಂಜಣ್ಣನ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬ ಎಂದು.. ಅದೇ ನಾವೂ ಪಾಲಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದೇವೆ.

ನನ್ನ ಆತ್ಮದ ಮಾಲೀಕನಿಗೆ ಇಂದು ಜನುಮದಿನ.. !

ಈ ಬರಹದ ಮೂಲಕ ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದ ಅಪ್ಪನ ನೆನಪು ತಂದ ಸಂಭ್ರಮ ಮರೆಯಲಾಗದ್ದು..

ಅಣ್ಣಾ ಜನುಮದಿನದ ಶುಭಾಶಯಗಳು ನಿಮಗೆ.. ನನ್ನೊಳಗೆ ಇರುವ ಚೇತನ ನೀವು.. ನನ್ನ ಮೂಲಕ ನೀವು ಹೇಳುವ ವಿಚಾರವನ್ನು ನನ್ನ ಸಹ ಓದುಗರಿಗೆ ತಲುಪಿಸುವ ಕೆಲಸ ಮಾತ್ರ ನನ್ನದು.. ನೆನಪು ತರುವ ಸಂಭ್ರಮ ಇಂದಿಗೂ ಅಮರ ಮಧುರ. 

ರಂಗ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಹವಾ .. ನಮ್ಮ ಗೋಪಾಲ ವಾಜಪೇಯಿ ಗುರುಗಳು

ಇಂದು ನನ್ನ ರಂಗಭೂಮಿಯ ಅನುಭವಗಳ ಮಾಲಿಕೆ ಪುಸ್ತಕವಾಗಿದೆ.. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕೆಲವು ಆತ್ಮೀಯರಿಗೆ ಅಭಿನಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಪುಸ್ತಕದ ಒಂದು ಪ್ರತಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕೊಡಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿದ್ದೇನೆ..

ಅವರ ಹತ್ತಿರದ ಮಿತ್ರರ ಹೆಸರು ಹೇಳಿ ಕರೆದು ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿ ಪುಸ್ತಕದ ಒಂದು ಪ್ರತಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟರು..
.. ನಂತರ ಮೈಸೂರಿನ ಬಾಲೂ ಅವರು..
ಬೆಂಗಳೂರಿನ ರಾಘವ ಶರ್ಮ ಅಂದರು..
ನಾ ಫೋಟೋ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೆ..
ನನ್ನ ಆತ್ಮೀಯ ಮಿತ್ರರಾದ "ಶ್ರೀಕಾಂತ್ ಮಂಜುನಾಥ್"  ಅವರಿಗೆ ಪುಸ್ತಕದ ಪ್ರತಿ.. ಅಂದಾಗ.. ಮೈ ಹಾಗೆ ಬೆವರಿತು.. ನಾ ನಂಬಲಿಲ್ಲ..

ನನಗೂ ಅವರಿಗೂ ಅಜಗಜಾಂತರ ವ್ಯತ್ಯಾಸ.. ನಾ ನಂಬಲಿಲ್ಲ.. ಸುಮ್ಮನೆ ಫೋಟೋ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೆ..

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಶ್ರೀಕಾಂತ್ ಮಂಜುನಾಥ್ ಬನ್ನಿ ಅಂದರು..

ನನ್ನ ಮಗಳು ಅಪ್ಪಾ ನಿಮ್ಮನ್ನೇ ಅಂದಳು.. ನನಗೆ ಒಂದು ಕಡೆ ನಾಚಿಕೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಸ್ಟೇಜ್ ಫಿಯರ್.. ನನ್ನ ಜನುಮದಲ್ಲಿಯೇ ತುಂಬಿದ ಅಂಗಣದಲ್ಲಿ ವೇದಿಕೆ ಹೋದವನಲ್ಲ/ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವಂಥಹ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದವನಲ್ಲ..

ನಡುಗುವ ಕೈಯಿಂದಲೇ ಆ ಪುಸ್ತಕದ ಪ್ರತಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಅದೇ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಕೆಳಗೆ ಜಿಗಿದು ಓಡಿ ಬಂದೆ.. ಎದೆ ಬಡಿತ ಬಹುಶಃ ನನ್ನ ಕಿವಿಗೆ ಕೇಳಿಸುವಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಬಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು..
ಈ ಘಟನೆ ಹೇಳುವ ಕಾರಣ ಎಂದರೆ.. ಗುರುಗಳಾದ ಗೋಪಾಲ ವಾಜಪೇಯಿಯವರು ಹಿರಿಯರು ಕಿರಿಯರು ಎನ್ನದೇ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿಗೆ ಇದು ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆ.

ನನ್ನ ಮತ್ತು ಅವರ ಒಡನಾಟ ಕಳೆದ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಇತ್ತು.. ಶ್ರೀಕಾಂತ್  ಅಂತ ಅಭಿಮಾನಪೂರಿತ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಅವರ ಮಿತ್ರ ವೃಂದದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡದ್ದು ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಗೌರವ..

ಅವರ ಮಗನ ಮದುವೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬಿಡದೆ ನನಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿ.. ಫೇಸ್ಬುಕ್ ನಲ್ಲಿ ಸಂದೇಶ ಕಳಿಸಿ ಪದೇ ಪದೇ ನೆನಪಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದರು... ಆ ಸಮಾರಂಭಕ್ಕೆ ಹೊರಟಿದ್ದ ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಕುಟುಂಬ.. ನನ್ನ ಕಾರು ಅವರ ಮನೆಗೆ ತುಸು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿಯೇ ಬಸವಳಿದು ನಿಂತಾಗ ಅದನ್ನು ಸರಿ ಮಾಡುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಮೊಬೈಲ್ ಬಿದ್ದು ಒಡೆದು ಹೋಗಿ.. ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ..

ಬಹಳ ಬೇಸರ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದಾಗ.. ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಬರುವಿರಂತೆ ಅಂದರು.. ಎರಡನೇ ಬಾರಿಯೂ ಆ ಅವಕಾಶ ನನಗೆ ಆಗದೆ ಹೋಯಿತು.

ಇವರ ಮೂರು ಪುಸ್ತಕ ಬಿಡುಗಡೆ ಸಮಾರಂಭಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ.. ಅವರ ಅನೇಕ ಹಿರಿಯ ಮಿತ್ರರ ಸಂಗದಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ ಕೂಡ.. ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಕಂಡೊಡನೇ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತಾಡಿಸುವ ಅವರ ಪ್ರೀತಿಗೆ ನಾ ಸೋತಿದ್ದೆ..

ಗುರುಗಳೇ.. ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರು ನಿಮ್ಮ ನೆನಪು.. ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಮಧುರ ಕ್ಷಣಗಳು ಅಮೋಘ ಮತ್ತು ಅಜರಾಮರ.
ನಿಮ್ಮನಂಥಹ ಸರಸ್ವತಿ ಪುತ್ರರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ್ದು, ಒಡನಾಡಿದ್ದು ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವ ಜನ್ಮದ ಪುಣ್ಯ ಎನ್ನಬೇಕು.

ಇವರ ಪರಿಚಯವಾದ ಮೇಲೆಯೇ ನಾಗಮಂಡಲ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಅದ್ಭುತ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಬರೆದದ್ದು ಇವರೇ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು. ಇಂತಹ ಸಜ್ಜನ, ಕಲಾವಿದ, ಸಾಹಿತಿ ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿದ್ದು ಇವರ ಸ್ನೇಹ ಪರ ಮನಸ್ಸು. ಯುವಕರು ನಾಚಿಸುವಂತಹ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆ ಹೊಂದಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಗುರುಗಳು ಇಂದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಮನದಲ್ಲಿ ಪಟವಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ರಂಗದ ಒಳಗೆ ಹೊರಗೆ ಹೇಗಿದೆ ಎಂದು ದೇವನಿಗೆ ಹೇಳಲು ಹೊರಟೆ ಬಿಟ್ಟರು ನಮ್ಮ ಗುರುಗಳು 

ಗುರುಗಳೇ ಬಹುಶಃ ಆ ದೇವರಿಗೂ ಆತನ "ಅಂತ"ರಂಗದ ಹೊರಗೂ ಒಳಗೂ ನೆಡೆಯುವ ತುಮುಲಗಳ ಅನಾವರಣ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿತ್ತು ಎನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.. ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಂದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ..

ಗುರುಗಳೇ ನಿಮ್ಮ ಆಶೀರ್ವಾದ ನಿಮ್ಮ ಈ ಸ್ನೇಹದ ಕಡಲಿನಲ್ಲಿ ಸದಾ ತಂಗಾಳಿ ಬೀಸುವಂತೆ ಬೀಸುತ್ತಲೇ ಇರಲಿ....

ಹೋಗಿ ಬನ್ನಿ ಗುರುಗಳೇ.. ನೀವು ನಮ್ಮ ಹೃದಯ ಕಮಲದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಅರಳಿ ನಿಂತು ಕಂಪು ಸೂಸುವ ಪುಷ್ಪವಾಗಿಯೇ ಸದಾ ಇರುತ್ತೀರಾ..

ಗುರುಗಳೇ ನಿಮ್ಮ ದಿವ್ಯ ಚೈತನ್ಯವುಳ್ಳ ಚೇತನಕ್ಕೆ ಶಿರಬಾಗಿ ನಮನಗಳು..

:-(

ದೇವರ ಇರುವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಸುಂದರ ಕ್ಷಣ ...!

ವಿಚಿತ್ರ ಆದರೂ ಸತ್ಯ

ಈ ಬಾರಿಯ ಗಣಪನ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಗಣಪನ ಮೂರ್ತಿ ತರಲು ಅಮ್ಮನ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರದ ಒಂದು ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ನಾನು, ತಮ್ಮ , ಅಣ್ಣ ಮತ್ತು ಅಣ್ಣನ ಮಗ.

ನನಗೆ ಅರಿವು ಮೂಡಿದ ದಿನದಿಂದ ಅಂದರೆ ಸುಮಾರು ೩೫ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಗಣಪನದೇ ದರ್ಬಾರು.

ಈ ಬಾರಿ ಯಾಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.. ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋದೊಡನೆ.. ಬರಿ ಮಣ್ಣಿನ ಮತ್ತು ತುಸುವೇ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚಿದ ಗಣಪ ನನ್ನ ಕೈ ಬೀಸಿ ಕರೆದಂತೆ ಆಯಿತು.

ಅಣ್ಣನಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ.. ಈ ಸಾರಿ ಈ ಗಣೇಶನ ತಗೊಳೋಣ..

ಅವನು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಒಪ್ಪಿ.. ಗಣಪನ ಮೂರ್ತಿಯ ದರವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದರು..
ಇನ್ನೇನು ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟು ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ತಗೋಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ..

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಣ್ಣನ ಮಗ.. ಅಪ್ಪ ವಿಜಯನಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ ಅಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಗಣೇಶ ಇರುತ್ತದೆ ಅಂದ..
ಅಣ್ಣ ಎರಡನೇ ಮಾತಿಲ್ಲದೆ.. ಸರಿ ನೆಡೆಯಿರಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗೋಣ ಅಂದ..

ನಾ ಗಣಪನ ಕಡೆ ನೋಡಿದೆ.. ತುಸು ಬೇಸರಿಸಿಕೊಂಡ ಹಾಗೆ ಕಾಣಿಸಿತು

ನನ್ನ ಜೀವದ ಅಂಶವೇ ತುಸು ಹೊರಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದೆಯೇನೋ ಎನ್ನುವ ಅನುಭವ..

ಹಾಗೆ.. ಗಣಪನ ಮೂರ್ತಿಯ ಮೈ ತಡವಿ.. ಅಣ್ಣನ ಜೊತೆ ಭಾರವಾದ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತ ಹೋದೆ.. ಹಾಗೆ ಒಮ್ಮೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದೆ.. ಗಣಪ ಹಾಗೆ ಬೇಸರದಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತು..

ವಿಜಯನಗರಕ್ಕೆ ಹೋದೆವು.. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಬಂದೆವು..

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಪುರೋಹಿತರು (ಅಮ್ಮನ ಸೋದರಮಾವನ ಮಗ) ಬಂದು.. ಎಲ್ಲವೂ ಸಿದ್ಧವೇ ಎಂದು ಕೇಳಿ.. ಪೂಜೆ ಆರಂಭಿಸಲು.. ಅಣ್ಣನಿಗೆ ಆ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಮಂಟಪದಲ್ಲಿ ಇಡು ಎಂದರು..

ಅಣ್ಣ ಎದ್ದು ಹೋಗಿ (ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯೂ ಗಣಪನ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಅವನೇ ಮಂಟಪದಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸೋದು)
ಗಣಪನನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಜರುಗಿಸಿದ.. ಟಪಕ್ ಅಂತ ಗಣಪನ ಒಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪಾಶಾಂಕುಶ ಹಾಗೆ ಕೆಳಗೆ ಬಿತ್ತು..

ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೇಸರ.. ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು..

ತಕ್ಷಣ ಪುರೋಹಿತರು.. ಸರಿ ಸರಿ.. ಶ್ರೀಕಾಂತಾ ಬೇಗನೆ ಹೋಗಿ ಹತ್ತಿರದ ಅಂಗಡಿಯಿಂದ ಒಂದು ಮೂರ್ತಿ ತಗೊಂಡು ಬಾ.. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು.. ನೀವೇನು ಬೇಕಂತಲೇ ಮುರಿದಿಲ್ಲ .. ಅಚಾನಕ್ ಆಗಿದೆ.. ಏರ್ ಕ್ರ್ಯಾಕ್ ಇರಬೇಕು.. ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದೆ.. ತಲೆ ಬಿಸಿ ಮಾಡಿಕೋಬೇಡಿ.. ಶ್ರೀಕಾಂತಾ ನೀ ಹೋಗು ತಗೊಂಡು ಬಾ ಅಂದ..

ನಾನು ನನ್ನ ತಮ್ಮ ಇಬ್ಬರೂ.. ದ್ವಿ ಚಕ್ರ ವಾಹನದಲ್ಲಿ ಹೋದೆವು.. ನಮಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ ಅದೇ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗಿ.. ನಿಂತರೆ.. ಗಣಪ.. ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರನ್ನು ಕರೆಯುವ ಹಾಗೆ... ಹೂಂ ಹೂಂ ಅಂತ ಅಳುತ್ತಾ ಇರುವ ಹಾಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತು...

ನಾ ನನ್ನ ತಮ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ.. ಹೇ ಅಲ್ಲಿ ನೋಡು ಅದೇ ಗಣೇಶ ಅಂದೇ..

ಅಲ್ಲಿದ್ದದ್ದು ಐದೇ ನಿಮಿಷ..

ಮುಂದಿನ ಆರನೇ ನಿಮಿಷ.. ಅದೇ ಗಣಪ.. ನನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ದ್ವಿ ಚಕ್ರ ವಾಹನದಲ್ಲಿ.. ಮನಸಲ್ಲಿ "ಓಂ ಗಂ ಗಣಪತೆಯೇ ನಮಃ"

ಗಣಪ... ಶ್ರೀಕಾಂತಾ ನಿನ್ನ ಆಸೆ ಈಡೇರಿತು.... ನಾ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.. ನಿನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಆಸೆಯೂ ಈಡೇರುತ್ತದೆ... ನನ್ನ ಆಶೀರ್ವಾದ ಈ ಅನುಗ್ರಹ ಸದನದ ಮೇಲೆ ಸದಾ ಇರುತ್ತದೆ.. ನಿಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ನನ್ನ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಹುಡುಕಿ ತರುತ್ತಿದ್ದರು... ಅವರ ಪರಂಪರೆಯನ್ನೇ ನೀವೆಲ್ಲರೂ ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತಿದ್ದೀರಿ.. ನಿಮಗೆಲ್ಲಾ ಶುಭವೇ ಆಗುತ್ತದೆ .. ಅಂತ ಅಂದ ಹಾಗೆ ಭಾಸವಾಯಿತು..

ಅದ್ಭುತ ಅನುಭವ.. !

ಪುರೋಹಿತರು ಹೇಳಿದರು.. "ಗಣೇಶ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಅನ್ಸುತ್ತೆ ಅಲ್ಲಾ ಲೇ.. ನಾ ಬರುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ ಮೇಲೂ ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದಿರಿ.. ನಾ ಬಿಡುತ್ತೇನೆಯೇ.. ನೋಡು ನಾನೇ ಬಂದು ಬಿಟ್ಟೆ.. ನಿಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ ನಾನೇ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅಂತ ಹಠ ತೊಟ್ಟು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಕಣೋ"

ನಾ ಹಾಗೆ ಗಣಪನ ಮುಖ ನೋಡಿದೆ.. ಸೊಂಡಿಲಲ್ಲಿ ಮೋದಕ ತಿನ್ನುತ್ತಲೇ.. ಹಾಗೆ ಲಬಕ್ ಅಂತ ಕಣ್ಣು ಹೊಡೆದ ಅನುಭವ..

ಆಶೀರ್ವಾದ ಮಾಡಲು ಹಠ ತೊಟ್ಟು ಬಂದ ಗಣಪ!!!

ಓಂ ಗಂ ಗಣಪತಯೇ ನಮಃ!!!!

ಕಾಡುವ ....೧ :-)

ಯಾಕಪ್ಪ ಕತ್ತಲಾಗುತ್ತೆ.. ?

ಮನದೊಳಗೆ ಬೇಡವೆಂದರೂ ಬಿಡದೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೆ.. ಯಾಕೋ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನೋಡಿದ.. ಏನೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.. ಆ ಭಯಕ್ಕೆ ಠಕ್ಕರ್ ಕೊಡಬೇಕು ಎಂದು.. ಬೆಳಿಗ್ಗೆತಾನೇ ಕೊಂಡು ಕೊಂಡ ಮೊಬೈಲ್ ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಹಾಡನ್ನು ಕೇಳೋಣ ಅಂತ ಕಿವಿಗೆ ಇಯರ್ ಫೋನ್ ಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡ.. 

"ಪೂರ್ಣ ಚಂದಿರಾ ರಜಾ ಹಾಕಿದ.. ನಿನ್ನಯ ಮೊಗವನು ಕಂಡ ಕ್ಷಣ".. ಅಯ್ಯೋ ಮತ್ತೆ ತಲೆ ಎತ್ತಿದ... ಚಂದಿರ ಆಗಲೇ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ದಿನಗಳಾಗಿತ್ತು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆ ಮಾಡುವಾಗ ಮಾಡಿದ ಸಂಕಲ್ಪ ನೆನೆಸಿಕೊಂಡ.. 

".... ಶಾಲಿವಾಹನ ಶಕೆ.... ರಾಮಕ್ಷೇತ್ರೇ.. .... ಕಲಿಯುಗೇ.. ಪ್ರಥಮಪಾದೆ... " ಮೈ ಸಣ್ಣಗೆ ನಡುಗಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ಹಣೆಯಲ್ಲಿ.. ಬರ ಕಾಡುವ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ಬಾರದ ನಲ್ಲಿಯ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟ ಸಾಲು ಸಾಲು ಕೊಡಗಳ ತರಹ ಬೆವರು ಮೂಡಿತ್ತು.  ಎದೆ "ಕಬಾಲಿ" ಚಿತ್ರದ ಆರಂಭಿಕ ದೃಶ್ಯಗಳ ಬೀಟ್ಸ್ಗಿಗಿಂತ ಜೋರಾಗಿ ಹೊಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಒದ್ದೆಯಾಗಿದ್ದ ಕೈ ಗಡಿಯಾರ ನೋಡಿಕೊಂಡ ಆಗಲೇ ಎರಡು ಮೂವತ್ತು ಎಂದು ಅದು ಕೂಡ ಅದುರುತ್ತಿತ್ತು .. ಮುಳ್ಳು ಮೆಲ್ಲಗೆ ನಡುಗುತ್ತಲೇ, ಬೇಗ ಹೋದರೆ ಸಾಕು, ಎಂದು ತಿರುಗಿ ನೋಡದೆ ಓಡುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. 

ಮತ್ತೆ ರಸ್ತೆ ಕಡೆ ನೋಡಿದ, ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳ ರಸ್ತೆ.. ದಿನವೆಲ್ಲ ಸುರಿದ ಮಳೆಯಿಂದ ರಸ್ತೆ ಬಾಲಿವುಡ್ ಸಿನಿಮಾದ ನಾಯಕಿತರಹ ಒದ್ದೆ ಮುದ್ದೆಯಾಗಿತ್ತು, ಬೃಹದಾಕಾರದ ಮರದ ಎಲೆಗಳಿಂದ ತೊಟ್ಟಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ಲಕ್ ಪ್ಲಕ್ ಎಂದು ಸಡ್ಡು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಹನಿಗಳು, ಒದ್ದೆಯಾಗಿದ್ದ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಎಲೆಗಳ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ನೀರವ ಮೌನದ ಭಯವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಮೊದಲೇ ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳ ಹಾದಿ, ಎತ್ತ ನೋಡಿದರೂ ಅಲೆ ಅಲೆಯಾಗಿ ಗೆರೆ ಗೆರೆಗಳ ತರಹ ಕಾಣುವ ಬೆಟ್ಟಗಳ ಸಾಲು ಕರ್ರಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಭೀಕರತೆ ಉಂಟು ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು, ಅತ್ತ ಕಡೆ, ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದಷ್ಟು ಆಳದ ಕಂದರಗಳಲ್ಲಿ ಜುಳು ಜುಳು ಹರಿಯುವ ಝರಿ.. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲೆ, ಹನಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಮಳೆರಾಯ. 

ಒಂದೇ ಒಂದು ವಾಹನವೂ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹನುಮಾನ್ ಚಾಲೀಸ್, ಗಾಯತ್ರಿ ಮಂತ್ರ.. ಮುಕ್ಕೋಟಿ ದೇವರು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಕರೆದಾಗಿತ್ತು, ಇವನ ಹೆದರಿಕೆಗೆ, ದೇವರುಗಳೇ ಒಮ್ಮೆ.. ಅಯ್ಯೋ ಬಿಡಪ್ಪ ಹೆದರಿ ಆಗಲೇ ಮುದ್ದೆಯಾಗಿದ್ದಾನೆ, ಮುದ್ದೆಯಾಗಲು ಇನ್ನೆಲ್ಲಿದೆ ಅವಕಾಶ.. ಅನ್ನುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಆ ಮಳೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಬೆವತು ನೀರಾಗಿದ್ದ.. 

ಯಾರೋ ನೆಡೆದು ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಸದ್ದು ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿಬಂತು.. ಕಿವಿಯನ್ನು ಅತ್ತ ಕಡೆಗೆ ಹರಿಸಿದ.. 

"ಹಹಹ.. ಏನೂ ಹೇಳಿದಿರಿ ಸರ್.. ಸೂಪರ್ ಸೂಪರ್"

"ಅದೇನು ಸೂಪರ್.. ಇನ್ನೊಂದು ಕಥೆ ಕೇಳಿ.. ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಜುಮ್ ಎನ್ನುತ್ತದೆ"

"ಅರೆ ಹೌದೇ.. ಹೇಳಿ ಸರ್.. ಪ್ಲೀಸ್"

"ಸರಿ.. ಒಂದು ಬೀಡಿ ಕೊಡಿ.. ಹಾಗೆ ಒಂದು ದಮ್ ಎಳೆದರೆ.. ಕಥೆ ಕೂಡ ಹೊಗೆಯ ರೀತಿ ಹೊರಗೆ ಬರುತ್ತದೆ... "

.. ಚರ್ ಶಬ್ಧ ಮಾಡಿ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡ ಬೆಂಕಿ ಕಡ್ಡಿಯ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ..  ಚಳಿಯಲ್ಲಿ ತರ ತರ ನಡುಗುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕಾಣಿಸಿತು.  

"ಏನ್ ಸಾರ್ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು.. ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಯಾಕೆ ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದೀರಿ.. ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಬಸ್ಸು ನಿಲ್ಲೋಲ್ಲ.. ಮೊದಲೇ ಸಾರಿಗೆ ಮುಷ್ಕರ ನೆಡೆಯುತ್ತಿದೆ.. ಯಾವ ಬಸ್ಸುಗಳು ಬರೋಲ್ಲ.. "

ಹೆದರಿಕೆ,  ಜೊತೆಗೆ ಚಳಿ.. ಆ ಇಬ್ಬರ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿ ಇವನಿಗೆ ಜೀವ ಬಂದಂತೆ ಆಯಿತು... ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಯಾರೋ ಸಿಕ್ಕಿದರಲ್ಲ.. 

"ಹೌದಾ ಸಾರ್.. ನನಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇಲ್ಲ.. ಹೊಸ ಕಂಪನಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.. ನಾಳೆ ಹೋಗಲೇ ಬೇಕು.. ಬರುವಾಗ ನಾ ಬಂದಿದ್ದ ಕಾರು ಕೆಟ್ಟು ಹೋಯಿತು.. ಡ್ರೈವರ್ ಹೇಳಿದ ಕಾರು ಸರಿ ಹೋಗೋಲ್ಲ.. ಹಾಗೆ ಆ ತಿರುವಿನ ತನಕ ಹೋಗಿ.. ಅಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಹೆದ್ದಾರಿ ಸೇರುತ್ತದೆ.. ಅಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಲಾರಿ, ಅಥವಾ ಯಾವುದಾದರೂ ವಾಹನ ಸಿಗಬಹುದು ಎಂದು ... ಅದಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದೆ"

"ಸರ್.. ನಿಮ್ಮ ಗುಂಡಿಗೆ ದೊಡ್ಡದು ಸರ್.. ಇಲ್ಲಿ ಹಗಲು ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೇ ಯಾರೂ ನಿಲ್ಲೋಲ್ಲ.. ಇನ್ನೂ ಈ ಸರಿ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ.. ಯಪ್ಪಾ.. ಸರಿ ಬನ್ನಿ ಹೆದರಬೇಡಿ.. ನಾವುಗಳು ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತೇವೆ.. ಇಲ್ಲೇ ೭ ಕಿಮಿ ದೂರದಲ್ಲಿ ಇವನ ಮನೆ ಇದೆ... ಅಲ್ಲಿದ್ದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಯಾವುದಾದರೂ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗೋರಂತೆ.. ಇಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ   ಇರಬಾರದು.. ನಡೀರಿ ನಡೀರಿ.. " 

ಬಲವಂತವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ತರಗೆಲೆಯಂತೆ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಟೆ ಬಿಟ್ಟರು.. 

"ಸರ್... ಇನ್ನೊಂದು ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತೀನಿ ಅಂದ್ರಿ.. ಅದನ್ನು ಹೇಳಿ ಸರ್.. ದಾರಿ ಸವೆಯುತ್ತೆ.. " ಕಥೆ ಕೇಳುವ ಹುಚ್ಚಿನವ ಮತ್ತೆ ಕಥೆಗೆ ತಿದಿ ಒತ್ತಿದ. 

"ಹಾ ಹೌದು.. ಇವರು ಸಿಕ್ಕಿದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಅದು ಮರೆತೇ ಹೋಯಿತು.. ಆ ಎಲ್ಲಿದ್ದೆ ನಾನು" 

ಕೋಪದಿಂದ ಕಥೆ ಹೇಳಿ ಎಂದವ  "ಆ ಸಮಾಧಿಯೊಳಗೆ ಮಲಗಿದ್ದಿರಿ.. ಶೆಕೆ ಅಂತ ಹೊರಗೆ ವಾಕಿಂಗ್ ಬಂದಿದ್ದೀರಾ.. ಸುಮ್ನೆ ಕಥೆ ಹೇಳ್ರಿ ಅಂದ್ರೆ.. ಕಥೆ ಬಿಡ್ತಾರೇ... !"

"ಸರಿ ಮಾರಾಯ.. ಕೋಪ ಬೇಡ ಹೇಳ್ತೀನಿ ಇರಿ.. ಎಲ್ಲಿದ್ದೆ.. ಆಆಹ್ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂತು ... " ಬೀಡಿಯಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಧಮ್ ಎಳೆದು ಮತ್ತೆ ಶುರುಮಾಡಿದ.. 

"ಒಮ್ಮೆ ಕಾಡೊಳಗೆ ಒಬ್ಬನೇ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ.. ಕೆಟ್ಟ ಧೈರ್ಯ.. ಯಾರಿಗೂ ಹೆದರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.. ಜೋರಾಗಿ "ಯಾರೇ ಕೂಗಾಡಲಿ ಊರೇ ಹೋರಾಡಲಿ ಎಮ್ಮೆ ನಿನಗೆ ಭಂಗವಿಲ್ಲಾ " ಹಾಡು ಹೇಳಿಕೊಂಡು.. ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ.. "ಅಣ್ಣ ಅಣ್ಣಾ" ಎಂದು ಯಾರೂ ಕೂಗಿದಂತೆ ಆಯಿತು.. ಯಾರಪ್ಪ ಎಂದು ಅತ್ತಿತ್ತ ನೋಡಿದೆ.. ಅದು ರಾತ್ರಿ ಅಂತ ಮತ್ತೆ ನಾ ಏನು ಹೇಳಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.. 

"ಅಣ್ಣಾ ಅಣ್ಣಾ" ಮತ್ತೆ ಕೂಗು ಕೇಳಿಸಿತು.. ಸೂಕ್ಷವಾಗಿ ಆ ಕತ್ತಲಲ್ಲೂ ದೃಷ್ಟಿ ಇಟ್ಟು ನೋಡಿದೆ.. ತುಸು ದೂರದಲ್ಲಿ. ಒಂದು ವ್ಯಕ್ತಿ ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದ.. ಬಿರಬಿರನೆ ಹತ್ತಿರ ಹೋದೆ.. "

ಮತ್ತೊಂದು ಬೀಡಿ ಹಚ್ಚಿ ದಂ ಎಳೆದು ಮತ್ತೆ ಕಥೆ ಮುಂದುವರೆಸಿದ "ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಹತ್ತಿರ ಹೋದೆ.. ಏನಪ್ಪಾ.. ಯಾಕೆ ಏನಾಯಿತು.. ?.. ಎಂದೇ.. ಅಣ್ಣಾ ಇದೇ ದಿನ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು.. ಬಸ್ಸು ಇದೆ ಅಂತ ಬಂದೆ.. . ಬಸ್ಸು ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ . ಯಾವುದೋ  ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ತನಕ ಬಂದೆ.. ಆ ಕಾರು ಕೆಟ್ಟು ಹೋಯಿತು.. ಡ್ರೈವರ್ ಆ ಕೊನೆ ತನಕ ನೆಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಹೆದ್ದಾರಿ ಸಿಗುತ್ತೆ.. ಅಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಲಾರಿ, ಕಾರು ಸಿಗುತ್ತೆ.. ಇವತ್ತು ಸಾರಿಗೆ ಮುಷ್ಕರ ಹಾಗಾಗಿ ಅವೇ ನಿಮಗೆ ಗಟ್ಟಿ ಅಂತ.. ಆ ಡ್ರೈವರ್.. ಕಾರಿನೊಳಗೆ ಹೋಗಿ ಮಲಗಿಯೇ ಬಿಟ್ಟಾ.. ನಾನು ಅಲ್ಲೇ ಮಲಗೋಣ ಅಂದರೆ.. ಆ ಡ್ರೈವರ್ ಹೆದರಿಸಿದ.. ಸಾರ್ ನಾವೇನೋ ಇಲ್ಲಿಯವರೇ.. ನಮಗೆ ತೊಂದರೆ ಇಲ್ಲ.. ಹೊರಗಿನವರಿಗೆ ಅದು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ.. ಬೇಗ ಹೋಗಿ ಬಿಡಿ" 

ಕಥೆ ಹೇಳು ಎಂದು ಪೀಡಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಯಾಕೋ ಅನುಮಾನ ಶುರುವಾಯಿತು.. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಹೆದರಿಕೆ.. ಬೀಡಿ ಸೇದಿ ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ತುಸು ಈ ಕಡೆ ಕರೆದು.. "ಸರ್  .. ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕೂಡ ಇದೆ ಕಥೆ ಹೇಳಿದ.. ನೀವು ಹೇಳುವ ಕಥೆಯ ತರಹಾನೇ ಇದೇ ಅವನ ಕಥೆ ಕೂಡ.. "

ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಬೆನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಛಳಕ್ ಎಂದು ಚಳಿ ಮೂಡಿತು.. ಯಾಕೋ ಇಬ್ಬರೂ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರು.. ಆ ಮೂರನೇ ವ್ಯಕ್ತಿ.. ಅಚಾನಕ್ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಬೆಳೆದೆ ಬಿಟ್ಟಾ.. ಜೋರಾಗಿ ಗಹಗಹಿಸಿ ನಕ್ಕ.. 

ಇಬ್ಬರು ಮೂರ್ಛೆ ಬಿದ್ದರು.. ಫಳ್ ಫಳ್ ಮಿಂಚು ಬಂದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು.. ತುಂತುರು ಮಳೆ ನೀರು ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿತು.. ತಿರುಗಿ ನೋಡದೆ.. ಓಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದರು.. ಅನತಿ ದೂರದಲ್ಲಿಯೇ.. ಯಾರೋ ಕರೆದ ಹಾಗೆ ಆಯಿತು.. 

"ಅಣ್ಣ ಅಣ್ಣಾ ಅಣ್ಣಾ ಅಣ್ಣಾ ...... !"

ಬೇತಾಳನ ಕಥೆಗಳು - ಸ್ನೇಹ ವಲಯ ಬೇತಾಳನಂತೆ !!!

ಅದೊಂದು ಗುರುಕುಲ..

ಹೊಸ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ  ಒಂದು ಮುಗ್ಧ ಹುಡುಗ ಹನುಮ. ಮೊದಲೇ ಸೇರಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಕೃಷ್ಣ, ಈ ಹುಡುಗನ ವಿದ್ಯಾ ಕಲಿಕೆಯ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಬೆರಗಾಗಿದ್ದ. ಅವನಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನೇ ನೋಡಿದ್ದ ಅಂದರೂ ಸುಳ್ಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಹೊಸದಾಗಿ ಗುರುಕುಲ ಸೇರಿದ್ದ ಆ ಹನುಮನ ಮಾತು ಬಾಣದಷ್ಟೇ ಬಿರುಸು ಆದರೆ ಮನಸ್ಸು ಹಾಲಿನಷ್ಟೇ ಬಿಳಿ. ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಕೃಷ್ಣ ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದ ಯಾಕೋ ಅಷ್ಟು ಬಿರುಸಾಗಿ ಉತ್ತರ ಕೊಡುತ್ತೀಯ, ಎಲ್ಲಾ ಸಮಯವೂ ಒಂದೇ ತರಹ ಇರೋದಿಲ್ಲ.. ,ಆಗೆಲ್ಲಾ ಹನುಮ ಹಾರಿಕೆಯ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟು, ಅಯ್ಯೋ ನನ್ನ ಮಾತು ಬಿಡಿ, ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಬನ್ನಿ, ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರ ಬಿಡುವವರೆ!!! .... ಕೃಷ್ಣ ಹೋಗ್ಲಿ ಬಿಡು.. ಎಂದು ತನ್ನನ್ನೇ ತಾನು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ .

ಕೃಷ್ಣನ  ಮಾತು ಹಾಸ್ಯ ಭರಿತವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು, ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ನೋವು ಮಾಡುವ ಮಾತು ಅವನಿಂದ ಬರುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ತನಗೆ ನೋವಾದರೂ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ನೋವು ಕೊಡಬಾರದು ಎನ್ನುವ ತತ್ವದವನು.

ಹೊಸ ವಿಷಯ ಕಲಿಯೋದು, ಅಭ್ಯಸಿಸುವುದು ಅಂದರೆ ಅಂದ್ರೆ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಹಬ್ಬ, ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಹೆದರುತ್ತಲೇ ಇರಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಹೊಸ ಗೋಣಿಚೀಲನ ಎತ್ತಿ ಎತ್ತಿ ಒಗೆದ ಎನ್ನುವ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಇಬ್ಬರದೂ ಅಲ್ಲ. ಮೊದಲನೇ ದಿನವಿದ್ದ ಉತ್ಸಾಹ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಇದ್ದೆ ಇತ್ತು.

ಒಂದು  ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಎನ್ನುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಹನುಮನನ್ನು ಕಂಡರೆ ತಮ್ಮನಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿ ವಿಶ್ವಾಸ. ಹನುಮನು ಕೂಡ ಹಾಗೆ, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಗುರುವಿನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿಟ್ಟು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಹೀಗೆ ಅವರಿಬ್ಬರ ಬಾಂಧ್ಯವ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು.

ಒಬ್ಬರ ಕೆಲಸವನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಹಂಚಿಕೊಂಡು ಮಾಡುವಷ್ಟು ವೃತ್ತಿ ಪರತೆ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಇತ್ತು. ಕಲ್ಮಶವಿಲ್ಲದ ಅನುಬಂಧ ಅವರಿಬ್ಬರದು. ಗುರುಕುಲದ ಆಚಾರ್ಯರಿಗೆ ಒಂದು ಕೆಲಸವನ್ನು ಈ ಇಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಯಾರೊಬ್ಬರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟರೂ ಸಾಕು,  ಆ ಕೆಲಸದ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ತಿಳಿದು ಹೋಗಿತ್ತು.

ಗುರುಕುಲದ ಜವಾಬ್ಧಾರಿ, ಬಂದು ಹೋಗುವ ಅತಿಥಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಪರಿ, ಗುರುಕುಲವನ್ನು ಚೊಕ್ಕವಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ರೀತಿ, ಇದು ತಮ್ಮದೇ ಮನೆ ಎಂದು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು ಆ ಗುರುಕುಲವನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಬಗ್ಗೆ ಇತರ ಗುರುಕುಲದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಕಣ್ಣು ಕೆಂಪು ಮಾಡಿದ್ದರೂ, ಅದಕ್ಕೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ, ಇದು ನಮ್ಮದು, ನಮ್ಮ ಜವಾಬ್ಧಾರಿ ಎನ್ನುವ ಮನೋಭಾವ ಹೊತ್ತು, ಮೂದಲಿಕೆ, ಏಳು, ಬೀಳುಗಳು ಇದ್ದರೂ, ಒಬ್ಬರ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ನಡೆಯುತ್ತಾ, ತಮ್ಮ ಬೇಸರಗಳನ್ನ ಹಂಚಿಕೊಂಡು ನಗು ನಗುತ್ತಲೇ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮುಂದುವರೆಸಿದ್ದರು.

ಎಲ್ಲಾ ಸಹಪಾಟಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಬರುವ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ದೊಡ್ಡದು ಮಾಡದೆ ಒಂದೇ ಬಳ್ಳಿಯ ಹೂವುಗಳ ಹಾಗೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅನೇಕ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಮಾತುಗಳು ಇಬ್ಬರ ಮದ್ಯೆ ಇದ್ದರೂ, ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ, ಹನುಮ, ಕೃಷ್ಣನ ಹಾಸ್ಯ ಭರಿತ ಮಾತುಗಳಿಗೆ, "ಹೀಗೆ ಆಡುತ್ತಿರು, ಪಾಂಡವರು ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಬನ್ನಿ ಮರದ ಮೇಲೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದರಲ್ಲಾ, ಹಾಗೆಯೇ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ, ಮರಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕುತ್ತೇನೆ, ನೀರಿಗೆ ತಳ್ಳುತ್ತೇನೆ" ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಗದರುತ್ತಲೇ  ಇದ್ದನು.  ಕೃಷ್ಣ ನಗುವಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಸರು, ನೀನು ಹಂಗೆ ಮಾಡು, ಅವಾಗಿರೋದು ಹಬ್ಬ ಎಂದು ತೆಳುವಾಗಿ ಆ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ತಿಳಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಗುರುಕುಲಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಹಿರಿಯ ಎನ್ನುವ ಹಮ್ಮು ಬಿಮ್ಮು ಯಾವುದು ಇರಲಿಲ್ಲ, ತಾನು ಎಲ್ಲರೊಳಗೆ ಒಬ್ಬ ಎನ್ನುವ ತತ್ವದವನು.

ಹನುಮ ಕೂಡ, ಮಾತು ಬಿರುಸಾಗಿದ್ದರೂ, ಕೃಷ್ಣನ ಕಷ್ಟ ಸುಖಗಳನ್ನು ಅರಿತಿದ್ದ.. ಏನೇ ಆಗಲಿ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಕಲಿಕೆ ಮಾಡೋಣ ಅನ್ನುವ ನಂಬಿಕೆ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಹನುಮ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ.

ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಹನುಮ ಉಲ್ಟಾ ಪಲ್ಟ ಮಾತಾಡಿದ್ದರೂ, ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕು ಎಂಬ ದಿಟ್ಟತನದ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರೂ, ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಬೇಸರವಾಗಿದ್ದರೂ ಕೂಡ, ಮೆಲ್ಲಗೆ, ಮತ್ತು ಸಮಾಧಾನ ಚಿತ್ತದಿಂದ ಹೀಗಲ್ಲ ಹೀಗೆ ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿ, ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳಿ, ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಅನುಬಂಧಗಳನ್ನು ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದನು..

ಯಾರೋ ಕೊಬ್ಬರಿಯಾಕಾರದ ಜುಟ್ಟನ್ನು ಎಳೆದ, ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಅನುಭವ.. ಏನಾಯ್ತು ಅಂತ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ, ಬೇತಾಳ, ವಿಕ್ರಮನ ತಲೆಗೂದಲಿನ  ಜೊತೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ, "ವಿಕ್ರಮ ಕಥೆ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ರೀತಿಯೇ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿದೆ.. ಹಾ ಬೇಗ ಮುಂದುವರೆಸು .. ಮುಂದುವರೆಸು" ಎಂದಿತು.

​ವಿಕ್ರಮ "ಅರೆ ಇದೇನಾಗುತ್ತಿದೆ.. ಬೇತಾಳ ಕಥೆ ಹೇಳುವ ಬದಲು, ಬೇತಾಳನನ್ನು ನಾನು ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವ ಬದಲು, ಬೇತಾಳವೆ ತನ್ನ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ನನ್ನನ್ನು ಎತ್ತುಕೊಂಡಿದೆ.. ಏನಿಡು ಕಸಿವಿಸಿ.." ಆಗ ಬೇತಾಳನಿಗೆ, "ಕೊಂಚ ಹೊತ್ತು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಇಬ್ಬರೂ ಕೂರೋಣ.. ಏನೋ ಹಿಂಸೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ".. ಎಂದು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ ಸಮಾಧಿಯ ಮೇಲ್ಭಾಗವನ್ನು ಕೈಯಿಂದ ಶುದ್ಧ ಮಾಡಿ, ಬೇತಾಳ ನೀನು ಎದುರು ಮರದಲ್ಲಿ ನೇತಾಡಿಕೊಂಡು ಇರು, ನಾ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಕೂತಿರ್ತೇನೆ.. ಹಾಗೆ ಮಾತಾಡಿ ಬಗೆ ಹರೆಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ"

ವಿಕ್ರಮ.. "ಅಯ್ಯಾ ಬೇತಾಳ.. ಹನುಮ  ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣ ಹೀಗೆ ಅನ್ಯೋನ್ಯವಾಗಿರಲು ಒಂದು ನಿನ್ನ ತರಹವೇ ವಿಚಿತ್ರ ಘಟನೆ ನಡೆಯಿತು. ಗುರುಕುಲದ ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡ ಕೊಂಚ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹನುಮನನ್ನು ಕಂಗೆಡಿಸಿತ್ತು.. ಆಗ ಕೃಷ್ಣ ಹನುಮನ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಎಂದಿನಂತೆ ಧಾವಿಸಿದಾಗ, ಯಾವುದೋ ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿ ಹನುಮ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಬೇಸರವಾಗುವಂತೆ ಕಿರಿದಾದ ನುಡಿ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟ.. ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದ ಕೃಷ್ಣನಿಗೂ ಯಾಕೋ ಮನಸ್ಸು ಸರಿಯಿರಲಿಲ್ಲ.. ಅವನು ಒಂದು ಬಿರು ನುಡಿಯ ಬಾಣ ಬಿಟ್ಟ.. "

"ಅಷ್ಟೇ ಸಾಕಾಗಿತ್ತು ..  ಸುಂದರವಾದ ಮನಸ್ಸಿನ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚೂರು ಕೊಳೆ ಕೂರಲು.. "

"ಒಂದಷ್ಟು ದಿನ.. ಇಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಮಾತಿಲ್ಲ, ಕಥೆಯಿಲ್ಲ.. ಒಬ್ಬರ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಬರುವುದು ಕಮ್ಮಿಯಾಗಿತ್ತು.. ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಪ್ರಚಂಡ ಆತ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸ.. ಮತ್ತೆ ಹನುಮನ ಸ್ನೇಹ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತದೆ ಎಂದು. ಆದರೆ ಹನುಮನಿಗೆ ಏನೋ ಒಂದು ತರಹಾ ಹಿಂಸೆ.. ಗುರು ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಇದ್ದವರು ಹೀಗೆ ಮಾತಾಡಿಬಿಟ್ಟರಲ್ಲ.. ಅಲ್ಲಿ ತನ್ನ ತಪ್ಪು ಇತ್ತೋ ಇಲ್ಲವೋ ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಹನುಮನಿಗೆ ಅರಿವಾಗಲಿಲ್ಲ.. ಆದರೆ ಇಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ಮೌನದ ಕಣಿವೆ ಅಗಲವಾಗುತ್ತಲೇ ಹೋಗಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ .".

ಇಷ್ಟು ಹೇಳಿ ವಿಕ್ರಮ ಸುಮ್ಮನಾಗಿಬಿಟ್ಟ! ಹಾಗೆಯೇ ಸಮಾಧಿಯ ಮೇಲೆ ಒರಗಿ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟ

ಬೇತಾಳ ತನ್ನ ಬಿಳಿದಾದ ರೇಷ್ಮೆ ಕೂದಲನ್ನು ಕೆರೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಶುರುಮಾಡಿತು..
"ಅರೆ ವಿಕ್ರಮ ಕಥೆ ಮುಂದುವರೆಸು.. ದಯಮಾಡಿ ಮುಂದುವರೆಸು.. ಏನಾಯಿತು ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೂ, ಮತ್ತೆ ಸ್ನೇಹ ಮುಂದುವರೆಯಿತೆ ಇಲ್ಲವೇ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಕಡು ವೈರಿಗಳಾದರೆ..ಹೇಳಪ್ಪ .. ನೀ ಹೇಳದೆ ಹೋದರೆ ನಿನ್ನ ತಲೆ........ "

"ಎಲೈ ಬೇತಾಳವೇ.. ನನ್ನ ತಲೆ ಹೋಳಾಗುವುದಿರಲಿ... ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ನೀ ಈಗ ಮುಂದುವರೆಸಬೇಕು.. ಇಲ್ಲವೇ ಗಣಪನ ಗುಡಿಗೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಎಳೆದೊಯ್ದು ಬಿಡ್ತೀನಿ.. ಈಗ ನಿನ್ನ ಸಮಯ ಶುರುವಾಯಿತು.. ಇಲ್ಲಿಂದ ನೀ ಕಥೆ ಮುಂದುವರೆಸಬೇಕು"

ಬೇತಾಳಕ್ಕೆ ಚಿಂತೆ ಶುರುವಾಯಿತು.. ತಲೆ ಕೆಳಗೆ ಮಾಡಿತು.. ರೆಂಬೆ ಹತ್ತಿ ಜೋತಾಡಿತು.. ತಲೆ ಕೆರೆದು ಕೊಂಡಿತು..ಹುಣಿಸೆ ಮರದಲ್ಲಿದ್ದ ತನ್ನ ಬಂಧು ಬಾಂಧವರ ಸಹಾಯ ಬೇಡಿತು.. ಆ ಸ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿದ್ದ ಅರಳಿ ಮರದಿಂದ ತಣ್ಣನೆ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಸಿರಾದ ನವಿರಾದ ಅರಳಿ ಎಲೆ ತೇಲಿ ಬಂತು.. ಆ ಅರಳಿ ಎಲೆಯನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಹಾಗೆ ಯೋಚಿಸಿತು ಬೇತಾಳ.. ತಲೆಯಲ್ಲಿ ದಿಗ್ಗನೆ ವಿದ್ಯುತ್ ದೀಪ ಹತ್ತಿಕೊಂಡಂತೆ ಮುಖವೆಲ್ಲಾ ಬೆಳ್ಳಗೆ ಹೊಳೆಯಿತು.. "ಗೊತ್ತಾಯಿತು ಗೊತ್ತಾಯಿತು".. ಅಂತ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಸಮಾಧಿಯ ಮೇಲೆಲ್ಲಾ ಕುಣಿದಾಡಿತು . ಹುಣಿಸೇಮರವನ್ನು ಹತ್ತಿ ಇಳಿದು ಜೀಕಾಡಿತು..

ವಿಕ್ರಮನಿಗೆ ಹೇಳಿತು.. "ಅಯ್ಯಾ ರಾಜ ವಿಕ್ರಮ.. ನೀ ದಣಿವಿಲ್ಲದೆ ನನಗೆ ಇವತ್ತು ಕಥೆ ಹೇಳಿದೆ.. ಈಗ ಕೇಳು ಅದರ ಮುಂದುವರೆದ ಭಾಗವನ್ನು"

ವಿಕ್ರಮ ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಕಿವಿಯಾಗಿ ಬೇತಾಳದ ಬಾಯಿಂದ ಹೊರಬರುವ ಕಥೆಯ ಮುಂದಿನ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಕಾದು ಕೂತ..

"ಹನುಮನ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನ ಸ್ನೇಹ ಗಾಜಿನದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.. ಅದು ಥಳ ಥಳ ಹೊಳೆಯುವ ಬೆಳ್ಳಿಯ ಅಥವಾ ಚಿನ್ನದ ಲೋಹದಾಗಿತ್ತು.. ಹೌದು ಕೆಲ ಕಾಲ ಗಾಳಿ ಬೆಳಕು ನೀರು ಸೋಕಿ ಚಿನ್ನ ಮತ್ತು ಬೆಳ್ಳಿಯ ಪಾತ್ರೆಗಳು ಮಾಸುವ ಹಾಗೆ, ಅವರ ಸ್ನೇಹ ಕೂಡ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಘಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಿಂತಿತ್ತು.. ಆದರೆ ಅವರಿಬ್ಬರ ಮನಸ್ಸು ಮಾತ್ರ ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿತ್ತು... ಅವರು ಮೊದಲು ಬರಲಿ ಎನ್ನುವ ಚಿಕ್ಕ ಅಹಂ ಇಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಇತ್ತು.. ಹಾಗಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿನ ಪಾತ್ರೆಗಳು ಕೊಂಚ ಕಾಲ ಮಂಕಾಗಿದ್ದು ನಿಜ .. ಆದರೆ ಅವರಲ್ಲಿನ ಸ್ನೇಹ ಜ್ಯೋತಿ ಅಸಮಾಧಾನ ಎನ್ನುವ ಗಾಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರೂ ನಲುಗದೆ, ಆರದೆ ಬೆಳಗುತಿತ್ತು.

"ಸರಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೇಳು ಬೇತಾಳವೇ"

ಆ  ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಒಂದು ಅರಳಿ ಎಲೆಯ ಮೇಲೆ ಸಂದೇಶ ಬಂತು.. "ಕೃಷ್ಣ ಇಂದು ಗುರುಕುಲದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಕಷ್ಟವಾಯಿತು, ವಿಪರೀತ ಕೆಲಸ.. ಸಾಕಪ್ಪ ಅನಿಸಿತು.. .. ಹೇಗಪ್ಪ ಮುಂದುವರೆಯುವುದು ಎನ್ನಿಸಿತು.. ಆದರೆ ಏನು ಮಾಡೋದು ಕೆಲಸ ಹೊತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಮಾಡಲೇ ಬೇಕು.. "

ಕೃಷ್ಣ ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರಿಸಿ " ಏನೂ ಮಾಡೋಕೆ ಆಗೋಲ್ಲ ಹನುಮ ಪುಟ್ಟಾ.. ಇದೆ ಜೀವನ.. ಹೊಡೆದಾಡುತ್ತಾ ಬಡಿದಾಡುತ್ತ ನಮ್ಮ ತನವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಮುಂದುವರೆಯಬೇಕು... "

ಹೀಗೆ ಸುಮಾರು ಹೊತ್ತು ಇಬ್ಬರೂ ಒಬ್ಬರನ್ನು ಒಬ್ಬರು ಸಂತೈಸಿದರು.. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಅಹಂ ಸುಂದರ ಗೆಳೆತನ ಕವಲು ಹಾದಿಗೆ ಹೊರಳುವ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಈ ಮಾತುಗಳು ಮತ್ತೆ ಯಥಾ ಸ್ಥಿತಿ ಮರಳಲು ಅನುಕೂಲ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತು. ಕೃಷ್ಣ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ ಹನುಮ ನನ್ನ ಮಾತಿಂದ ನಿನಗೆ ನೋವಾಗಿದ್ದರೆ ಕ್ಷಮೆ ಇರಲಿ.. ಹನುಮ ಕೂಡ ಇದೆ ಮಾತನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾನೆ..

ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಗಿ, ಎಂಥಹ ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಗೆಳೆತನದ ದೀಪಕ್ಕೆ ಗಾಳಿ ಬೀಸಲು ಹೊರಟಿದ್ದೆವು.. ಎಂದು ಕೊಂಚ ನಾಚಿಕೆಯೂ ಆಯಿತು. ಆದರೆ ಕಾಲದ ಯಜಮಾನನ ಹತ್ತಿರ  ಉತ್ತರ ಇದ್ದೆ ಇರುತ್ತದೆ ಅಲ್ಲವೇ..

ಆ ಕಾಲನ ಯಜಮಾನನ ಕೃಪೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಎರಡು ಸುಂದರ  ಹಾಯಿದೋಣಿಗಳು ಗೆಳೆತನದ ದಿಕ್ಕಿನತ್ತ ಪಯಣಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿದವು.. !

ಬೇತಾಳ ನಿಲ್ಲಿಸಿತು.. "ಈಗ ನೀ ಹೇಳು ವಿಕ್ರಮ.. "

೧) ಮೊದಲು ನೀನೇಕೆ ಕಥೆ ನನಗೆ ಹೇಳಿದೆ.. ?
೨) ನಿನ್ನ ತಲೆಗೂದಲನ್ನು ನಾ ಎಳೆದದ್ದು ಏಕೆ?
೩) ಸಮಾಧಿಯನ್ನು ಒರೆಸಿ ಕೂತಿದ್ದೇಕೆ?
೪) ಹನುಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನ ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ಕೊಂಚ ಘಾಸಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಕೂಡ ಅವರ ಸ್ನೇಹ ಜ್ಯೋತಿ ಬೆಳಗುತ್ತಿತು ಇದು ಏಕೆ?
೫) ಅರಳಿ ಎಲೆ ಮತ್ತು ಆ ಸಂದೇಶ ಮತ್ತೆ ಅವರನ್ನು ಸ್ನೇಹ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಾಡಿದ್ದು ಹೇಗೆ ಮತ್ತು ಏಕೆ?
೬) ಮತ್ತೆ ಇವರಿಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ ಈ ರೀತಿಯ ಬಿರುಕು ಬರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?
೭) ನೀ ಕ್ಷತ್ರಿಯನಾದರೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ತರಹ ಕೊಬ್ಬರಿಯಾಕಾರದ ಜುಟ್ಟನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕೊಂಡಿರುವುದು ಏಕೆ?

ಈ ಮೇಲಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ನೀ ಉತ್ತರ ಹೇಳದಿದ್ದರೆ ನಿನ್ನ ಜುಟ್ಟನ್ನು ಎಳೆದು ಎಳೆದು ಗೋಳು ಹುಯ್ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.. !

"ಎಲೈ ಬೇತಾಳವೇ.. ತಗೋ ನಿನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ.. "

"ನಾ ಕ್ಷತ್ರಿಯ ಆಗಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಕಲಿಯುವುದಕ್ಕೆ ಈ ರೀತಿಯ ಜುಟ್ಟು ಅವಶ್ಯಕ ಎನ್ನಿಸಿತು.. ಏಕಾಗ್ರತೆ ಬರುತ್ತದೆ.. ಅಂದಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ಕೊಡಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ.. ಅಲಂಕಾರದ ಕಡೆಗೆ ಗಮನ ಹರಿಯುವುದಿಲ್ಲ.. ಇಲ್ಲಿ ಹನುಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನು ಗುರುಕುಲದಲ್ಲಿ ಇದ್ದದರಿಂದ ಅವರ ಕಥೆಯನ್ನು ನಾ ಹೇಳಬೇಕಾದ್ದರಿಂದ ಈ ರೀತಿಯ ಕೇಶ ವಿನ್ಯಾಸ..

ಅಂದಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ಕೊಡದೆ ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ಕೊಡುವ ಮನಸ್ಸು ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಹನುಮನದು ಎನ್ನುವ ಸಾಂಕೇತಿಕ ಭಾಷೆ ಇಲ್ಲಿದೆ

"ನೀನಗೆ ಕಥೆ ಹೇಳಿ ಹೇಳಿ ಏಕಾತನತೆ ಬಂದಿರುತ್ತದೆ, ನಾ ನಿನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಹೇಳಿ ಹೇಳಿ ನನಗೂ ಬೇಸರವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಸ್ಥಾನ ಪಲ್ಲಟ ಮಾಡಿಕೊಂಡಾಗ, ಒಬ್ಬರ  ಕಷ್ಟ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಹನುಮನ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿಯೂ ಹಾಗೆ ಆಗಿದ್ದು.. ಇಬ್ಬರೂ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಯೋಚಿಸಿದರು, ಆಗ ತಮ್ಮಿಬ್ಬರ ತಪ್ಪು ಅರಿವಾಯಿತು. ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ಮಿಗಿಲಾದದ್ದು ಏನಿದೆ..ಅದಕ್ಕೆ ನಾ ನಿನ್ನ ಬದಲು ನಾ ಕಥೆ ಹೇಳಿದ್ದು.. "

ಒಬ್ಬರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ನಿಂತಾಗ, ಇಬ್ಬರೂ ನನ್ನದೇ ಕಷ್ಟ ದೊಡ್ಡದು ಅಂದು ಕೊಳ್ಳುವ ಬದಲು, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅವರವರದೇ ಕಷ್ಟ ಸುಖ ಇರುತ್ತದೆ.. ಕನ್ನಡಿ ಮತ್ತು  ಬಿಂಬ ಒಂದೇ ಆದರೂ ಅದರ ಎಡ ಬಲ ಬದಲಾಗುವ ಹಾಗೆ.. ಒಳ್ಳೆಯ ಮನೋಭಾವ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಸಂದೇಶ ಇಲ್ಲಿದೆ

ನಿನಗೆ ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೇಳುತ್ತಾ, ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನನ್ನೇ ನಾ ಮರೆತಿದ್ದೆ, ನೀನು ನನ್ನ ಜುಟ್ಟನ್ನು ಎಳೆಯುವ ಮೂಲಕ ಮತ್ತೆ ನನ್ನನ್ನು ಈ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಕರೆತಂದೆ.. ನಿನ್ನ ಚೇಷ್ಟೆ ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ಈ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಮರಳಲು ಅವಕಾಶವಾಯಿತು.

ನಗು ಎಂಬುದು ಮಂಜಿನ ಹನಿ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ.. ಅದು ಎಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇದ್ದಾಗ ಮುದ್ದಾಗಿ .. ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಆ ನಗುವಿನ ಬಿಂದುವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕು, ಬೆಳಗಿನ ಮಂಜಿನ ಹನಿಯಂತೆ. ಅದು ನೀ ಜುಟ್ಟನ್ನು ಎಳೆದಾಗ ಮತ್ತೆ ನನ್ನನ್ನು ಈ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಕರೆತಂದಂತೆ.. ನಗು ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಉತ್ಸಾಹದ ಚಿಲುಮೆಗೆ ಒಡ್ಡುತ್ತದೆ.

ನಾ ಸಮಾಧಿಯನ್ನು ಒರೆಸಿದ್ದು, ಒಳಗೆ ಯಾರೋ ಮಲಗಿರುತ್ತಾರೇ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನೋವು ನಲಿವು ಎಲ್ಲವನ್ನು ಕಂಡಿರುತ್ತಾರೆ, ಅಂಥವರ ಸಮಾಧಿಯ ಮೇಲೆ ನಾವು ಕೂತಾಗ ಅವರ ಜೀವನದ ನೋವು ನಲಿವುಗಳು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಬಾರದು, ಹಾಗೆಯೇ, ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಡೆವ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ತಪ್ಪುಗಳು ನಮ್ಮಜೀವನದ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡಬಾರದು. ನಾವಿಲ್ಲಿ ಕೂತದ್ದೇಕೆ, ವಿಶ್ರಮಿಸಲು ತಾನೇ, ವಿಶ್ರಮಿಸಲು ಕೂತಾಗ ಮನಸ್ಸಿನ ಹಳೆಯ ಕಸಗಳನ್ನು ಗುಡಿಸಿ ವಿಶ್ರಮಿಸಬೇಕು, ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಂಕೇತಿಕವಾಗಿ ಸಮಾಧಿ ಗುಡಿಸಿ ಕೂತಂತೆ ,ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು  ತಪ್ಪುಗಳು ಎನ್ನುವ ಆ ಕಸದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಗೊಳಿಸಿ ಮುಂದುವರೆಯಬೇಕು.

ಕಸ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಕೊಳವೆ ಎಂದೂ ತನ್ನ ಹಿಂದೆ ಬರುವ ಸಿಹಿ ನೀರನ್ನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಕಳಿಸಲಾಗದು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಎಂದು ಹೇಳಲು ನಾ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದೆ

ಹನುಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣ ಮಂಜಿನಗಡ್ಡೆ ರೀತಿ. ಮಂಜಿನಗಡ್ಡೆ ಕಷ್ಟ, ಕೋಪ ಎನ್ನುವ ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಕರುಗುತ್ತದೆ, ಅಹಂ ಎನ್ನುವ ನೀರಾಗಿ ಬೇರೆ ಕಡೆಗೆ ಹರಿಯುತ್ತದೆ, ಮತ್ತೆ ತಂಗಾಳಿ ಎನ್ನುವ ಸ್ನೇಹದ ಸಂಕೊಲೆಗೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಮಂಜಾಗುತ್ತದೆ, ಹೀಗಿರುವಾಗ ಹನುಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನ ಮಧ್ಯೆ ಬಂದ ಮುನಿಸು ಕೇವಲ ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರ.. ಹಾಗಾಗಿ ಅವರ ಸ್ನೇಹದ ಜ್ಯೋತಿ ಆರದೆ ಉರಿಯುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು.

ಒತ್ತಡ ಅಥವಾ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಬದಲಿಸಿದರೂ, ನಾವು ನಮ್ಮ ಮೂಲ ಗುಣವನ್ನು ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು..

ಅರಳಿ ಎಲೆಯನ್ನು ನೀ ನೋಡಿದ್ದೀಯ ಅಲ್ಲವೇ, ಒಂದು ಕೊನೆಯಿಂದ ಒಂದಾಗಿ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅರಳಿ ಕವಲಾಗುತ್ತದೆ, ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಒಂದಾಗಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಹನುಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನ ಸ್ನೇಹ ಕೂಡ ಹಾಗೆಯೇ ಒಂದಾಗಿ ಸೇರಿತ್ತು, ಕಾರಣಾಂತರಗಳಿಂದ ಕವಲಾಯಿತು ಮತ್ತೆ ಒಂದಾಯಿತು.

ಬದುಕು ಕವಲಾಗಬಹುದು, ಆದರೆ ಕವಲೇ ಬದುಕಾಗಬಾರದು

ಒಂದು ಬಾಣ ತನ್ನ ಮೊನಚನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಾಗ, ಮತ್ತೆ ಅದನ್ನು ಸಾಣೆ ಹಿಡಿದು ಮೊನಚು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಆಗ ಬಾಣಕ್ಕೆ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ, ಹೌದು, ನಾ ತೀಕ್ಷ್ಣತೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡಾಗ, ಮತ್ತೆ ನನ್ನನ್ನು ಮರಳಿ ಯಥಾಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ತರುತ್ತಾರೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಬಿಲ್ಲಿನ ಹೆದೆ ಬಾಗಿದಾಗ ಮಾತ್ರವೇ ಬಾಣ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಗುರಿ ಮುಟ್ಟಲು ಸಾಧ್ಯ.. ಬಿಲ್ಲು ಬಾಣ ಜೊತೆಯಾಗಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಎರಡಕ್ಕೂ ಬೆಲೆ ಎನ್ನುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ  ಹನುಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಕೊಂಚ ಸಮಯ ದೂರಾಗಿದ್ದಾಗ,  ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹದ ಬೆಲೆ ಅರಿವಾಯಿತು.. ಮತ್ತೆ ಬಿರುಕು ಮೂಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವಂತೆ ಸ್ನೇಹದ ಸಂಕೋಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆದರು.

ಬಿಲ್ಲಿನ ಹೆದೆ ಎಂಬ ಕಷ್ಟಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಬಾಗಿಸುವಂತೆ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಬಾಗಬೇಕು  ಆಗಲೇ ಗುರಿ ಎನ್ನುವ ಮೊನಚಾದ ಬಾಣ ತನ್ನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಸೇರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು.

ಬೇತಾಳ ಇಷ್ಟೂ ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ವಿಕ್ರಮನ ಬೆನ್ನನ್ನು ಏರಿ, ಶಭಾಶ್ ವಿಕ್ರಮ, ಕಥೆ ನೀ ಹೇಳಿದೆ, ಅದನ್ನು ನಾ ಮುಂದುವರೆಸಿದೆ, ಮತ್ತೆ ನೀ ನನ್ನ ಸಂದೇಹಗಳನ್ನ ನಿವಾರಿಸಿದೆ. ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಗೆಳೆತನ ಒಂದು ಮಾದರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಸಂಕಷ್ಟ ಎನ್ನುವ ಬೇತಾಳವನ್ನು ನೀ ಹೊತ್ತು ತರುವೆ.. ನಾ ನಿನಗೆ ಕಷ್ಟದ ಅರಿವಾಗಬಾರದು ಎಂದು ತುಂಟತನ, ಹಾಸ್ಯ ಮಾಡುವೆ, ಅದರಿಂದ ನಿನಗೂ ಖುಷಿ ನನಗೂ ಸಂತೋಷ..

ಹೌದು ಬೇತಾಳ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಗೆಳೆತನ ಕೃಷ್ಣ ಹನುಮನ ಸ್ನೇಹದಂತೆ ಸದಾ ಬೆಳಗುತ್ತಲಿರಲಿ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದೆ ತಡ ಬೇತಾಳ ಸೊಯ್ಯ್ ಎಂದು ಹಾರಿ ತೇಲುತ್ತಾ ಎದುರಿಗೆ ಇದ್ದ ಹುಣಿಸೆ ಮರಕ್ಕೆ ಜೋತು ಬಿದ್ದಿತು.